*

Θυσίες και αίμα στη Λέσβο

Αίμα ταύρου για φυλαχτό παίρνουν στο κουρμπάνι της Λέσβου- έθιμο πανάρχαιο, που κατέγραψε με τον φακό του ο Γιάννης Βουλγαράκης και μελετά σε έκδοση το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών
Ένας ταύρος λευκός, ήρεμος και στεφανωμένος με λουλούδια φτάνει στην πλατεία. Μέχρι που θα διαισθανθεί τον ερχομό του θανάτου και θα αφηνιάσει. Ένα μαχαίρι θα του κόψει τον λαιμό. Το κρέας του θα βράσει όλη νύχτα σε μεγάλα καζάνια και το αίμα του θα γίνει περιζήτητο φυλαχτό.

Δεν πρόκειται για σκηνή από ταινία, αλλά για το κουρμπάνι, το έθιμο άντεξε αιώνες τώρα στον χρόνο και αναβιώνει ακόμη και σήμερα, την Κυριακή των Μυροφόρων (15 ημέρες μετά το Πάσχα) στην εκκλησία του Ταξιάρχη στον Μανταμάδο της Λέσβου. Έθιμο που γοήτευσε τον φωτογράφο Γιάννη Βουλγαράκη, ο οποίος και το παρακολουθούσε επί πέντε χρόνια με τον φακό του.
mantamados.jpg

.
Πενήντα τρεις από τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες του εκτίθενται στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών (στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Αιγαίο: Οικονομία, εμπόριο, πειρατεία και επιδρομές ανά τους αιώνες» που πραγματοποιείται σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Ελληνικής & Ρωμαϊκής Αρχαιότητος του ΕΙΕ) αποτυπώνοντας όχι μόνο ένα πανάρχαιο έθιμο, αλλά κυρίως την ατμόσφαιρα και τη συμμετοχή του κόσμου.

«Είναι μία από τις πιο δυνατές εμπειρίες που έχω ζήσει. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά για ώρες, οι μυρωδιές είχαν μείνει στα ρούχα μου για ημέρες όπως κι όλες αυτές οι απίστευτες εικόνες στο μυαλό μου», λέει στα «ΝΕΑ» ο φωτογράφος, που εργάζεται στο τμήμα ψηφιοποίησης του ΕΙΕ. «Αυτό το μεγάλο και τόσο δυνατό ζώο που αφηνιασμένο έβγαζε καυτές ανάσες από τα ρουθούνια του, από την ώρα που το φέρανε πέντε γεροδεμένοι άντρες, μέχρι και την ώρα που ακούστηκε ο κρότος του πιστολιού. Μετά σιγή... Ο αιωρισμός και η πτώση του άδειου του κορμιού στο χώμα.

Σάστισα! Ήταν η παρατεταμένη σιωπή ή η "ιερότητα" εκείνης της στιγμής που με έκαναν να σταματήσω να φωτογραφίζω. Μετά η μαχαιριά στον λαιμό. Μικροί μεγάλοι τρέχουν να πάρουν με βαμβάκι αίμα για φυλαχτό και λουλούδια από το στεφάνι που ήταν περασμένο στον λαιμό του ζώου».

  mantamados1.jpg


Γιατί όμως γίνεται αυτή η σφαγή; «Το ζώο το οποίο και σφάζουν τελετουργικά στα πανηγύρια της Λέσβου είναι συνήθως προσφορά, τάμα κάποιου ντόπιου. Μια καλή χρονιά ή μια αρρώστια είναι αφορμή για τάξιμο», εξηγεί η εθνολόγος Εύη Ολυμπίτου,που με τον ιστορικό Παναγιώτη Μιχαηλάρη συνυπογράφουν τη συνοδευτική έκδοση-λεύκωμα που περιλαμβάνει 83 φωτογραφίες.

«Η παράδοση θέλει τον ταύρο να γυρνά όλο τον χρόνο ελεύθερος στους αγρούς. Θύτες και θύματα είναι σε κάθε περίπτωση γένους αρσενικού. Ανήμερα της γιορτής, οι προσκυνητές φέρνουν τα ζώα- τα "τάματα", όπως τα λένε- στον περίβολο της εκκλησίας. Το εξιλαστήριο θύμα οδηγείται στεφανωμένο στο κέντρο της αυλής και θανατώνεται με σύγχρονα μέσα. Αμέσως μετά το σφάζουν και το γδέρνουν, ενώ το αίμα του συγκεντρώνεται σε έναν κάδο. Όλοι σπεύδουν να πάρουν ζεστό αίμα, λουλούδια, κρέας».

Φυλαχτά και κεσκέτσι
Μόλις τελειώσει η σφαγή οι προσκυνητές θα σπεύσουν κοντά στη γούρνα όπου έχει συγκεντρωθεί το αίμα του ταύρου. Με ένα κομμάτι ύφασμα ή ένα βαμβάκι ζωγραφίζουν στο μέτωπό έναν ματωμένο σταυρό, καθώς πιστεύουν πως το αίμα του ταύρου έχει προστατευτική δύναμη, ανάλογη του αγιασμού. Το κρέας θα πάρει τον δρόμο προς τα καζάνια, όπου θα βράσει όλη τη νύχτα με κοπανισμένο σιτάρι και αλεσμένα ρεβίθια- γνωστό ως κεσκέτσι. Στην προετοιμασία του βοηθούν όλοι, ενώ το πιάτο προσφέρεται συνήθως δωρεάν καθώς τα έξοδα αναλαμβάνει κάποιος χορηγός ως τάμα.

  • Το κουρμπάνι προέρχεται από την τουρκική λέξη kurban που σημαίνει θυσία και θύμα ΟΚουρμπάνι γίνεται προς έναν άγιο για τη γιορτή του, τον εξευμενισμό του, την αποτροπή του κακού, τη θεμελίωση κτιρίων κ.ά.
  • Παλαιότερα ήταν διαδεδομένο έθιμο στη Μακεδονία, τη Θράκη, την Καππαδοκία, τη Λέσβο και τα παράλια της Μικράς Ασίας.
*
Πηγή
*

Και ιδού και μια χριστιανική αντίδραση . . .

Θεωρώ εντελώς παράλογο και ΑΝΤΟΡΘΟΔΟΞΟ το έθιμο της τελετουργικής  ζωοθυσίας που διατηρείται σε ορισμένες περιοχές της χώρας μας. Ακόμη πιο παράλογο θεωρώ το ότι το έθιμο αυτό συνεχίζεται με τις ευλογίες της τοπικής Μητρόπολης - εφόσον συμμετέχουν οι ιερείς της - στο προσκύνημα του Ταξιάρχη στο Μανταμάδο της Λέσβου. Kι αυτό γιατί εκεί συνέβη μιά άγρια σφαγή των μοναχών από τους Αγαρηνούς και με το, ποτισμένο στο μαρτυρικό τους αίμα, χώμα τής Αγιοτόκου Λέσβου πλάστηκε η μοναδική στον κόσμο απεικόνιση του Αργαγγέλου Μιχαήλ.

Δεν αρκεί το δικό τους αίμα; Πρέπει η αιματοχυσία να συνεχίζεται εις το διηνεκές και μάλιστα στον ιερό αυτό χώρο τού μαρτυρίου τών μοναζόντων;

Επιτέλους, ας γίνει κατανοητό πως τα κουρμπάνια τελείωσαν με την εκούσια σταυρική θυσία τού Χριστού και στην Εκκλησία μας προσφέρουμε πλέον μόνο τους καρπούς της γής και τους εαυτούς μας ως νοερά ολοκαυτώματα,σταυρώνοντας τις πονηρές μας επιθυμίες.


«Θυσία τώ Θεώ πνεύμα συντετριμμένον...»

Σε εποχές όπου η βία και το αίμα  πλημμυρίζει τα σπίτια μας μέσω της τηλοψίας η Εκκλησία μας οφείλει να αποδεικνύει κάθε μέρα την «άλλη βιωτή, τής αιωνίου απαρχή».

Δε μπορεί η γιορτή του Αρχάγγελου  να πανηγυρίζεται με παγανιστικό ή ισλαμιστικό τρόπο και μάλιστα ανήμερα τών Μυροφόρων γυναικών!

Ο αρχάγγελος δεν είναι ούτε η θεά Κάλι, ούτε ο Βάαλ για να ζητά αίμα το οποίο μάλιστα εκχέεται σε δημόσια θέα.

Ας γιορταστεί ο Ταξιάρχης των άνω Δυνάμεων με θεοπρεπή τρόπο, δίχως σφαγές, αίματα και αγριότητες.

«Αγγελικώς οι εν κόσμω πανηγυρίσωμεν», όπως λέει και η υμνολογία της Εκκλησίας μας...

Πηγή

Χριστιανικής Αντίδρασης

παγανιστικές ζωοθυσίες για τον Αρχάγγελο ;  

http://misha.pblogs.gr/2009/04/paganistikes-zwothysies-gia-ton-arhaggelo.html

*

Σχετικό Θέμα: ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΕΣ ΤΑΥΡΟΘΥΣΙΕΣ!