ΘΕΩΡΙΗΣ ΕΙΝΕΚΕΝ

Ο Ιησούς και οι ομοφυλόφιλοι

Αν υποψιαστώ

του Νίκου Μελά

Ο Ιησούς δεν είχε κανένα πρόβλημα με τους ομοφυλόφιλους, αν κρίνουμε από την Καινή Διαθήκη. Κρυμμένη αλήθεια ή απόλυτη ιεροσυλία;

Κρίνοντας από το μένος της εκκλησίας κατά των ομοφυλόφιλων ανά τους αιώνες, θα περίμενε κανείς να βρει μέσα στα Ευαγγέλια δεκάδες αναφορές και καταδίκες της ομοφυλοφιλίας. Περιέργως (ή όχι τόσο περιέργως) δεν βρίσκει απολύτως, μα απολύτως καμία. Ο Ιησούς που φερόταν με συμπάθεια σε τελώνες και πόρνες προφανώς δεν είχε κανένα πρόβλημα με τους ομοφυλόφιλους ή για να είμαστε πιο σωστοί ιστορικά, με όσους είχαν σεξουαλικές σχέσεις με άτομα του ίδιου φύλου (η λέξη «ομοφυλοφιλία» εμφανίστηκε τον 19ο αιώνα και η ομοφυλοφιλία ως σεξουαλική και κοινωνική ταυτότητα είναι προϊόν του 20ου).  Δύσκολα θα μπορούσε να σταθεί δίπλα στο αγαπάτε αλλήλους και το αγαπάτε τους εχθρούς ημών, ένα μισείτε τους ομοφυλόφιλους. Οι θεολόγοι όμως και οι παπάδες, ως βασιλικότεροι του βασιλέως, ρίχνουν πρώτοι το ανάθεμα γιατί αυτοί ξέρουν καλύτερα: ο Θεός μισεί τους ομοφυλόφιλους!

Κι όμως μέσα στα Ευαγγέλια υπάρχουν μερικά πολύ ενδιαφέροντα εδάφια, που αν κανείς τα δει μέσα  από το πρίσμα του 1ου αιώνα μ.Χ. (όταν εξελίχτηκαν αυτές οι ιστορίες), πείθεται για το ότι ο Χριστός πράγματι δεν είχε κανένα πρόβλημα με τον ομοερωτισμό.

Το πρώτο αναφέρεται στο θαύμα του «παιδός του εκατοντάρχου». Ένας ειδωλολάτρης εκατόνταρχος πιστεύοντας στην δύναμη του Ιησού, τού ζήτησε να θεραπεύσει τον παράλυτο «παίδα» του που βασανίζονταν (Ματθ. 8: 5-13), Ο Ιησούς θαύμασε την πίστη του εκατόνταρχου και θεράπευσε τον «παίδα».

Περιέργως στη νεοελληνική μετάφραση του Ευαγγελίου η λέξη «παις» μεταφράζεται ως δούλος και όχι ως γιος, ή παιδί. Γιος είναι «υιός» στα αρχαία, αλλά για το δούλος υπάρχει ειδική λέξη: δούλος!

Το φιλί του Ιούδα (και ο γυμνός νεανίσκος)
William Blake 1803 - 1805

«Τόσο πολύ αγαπούσε τον δούλο του, που τον αποκαλούσε γιο του» λένε συγκινημένοι οι θεολόγοι. Όμως επιστήμονες μελετητές των Γραφών και της Ιστορίας μας πληροφορούν ότι οι εκατόνταρχοι (που σύμφωνα με τους κανονισμούς δεν επιτρέπονταν να παντρευτούν όσο ήταν στο στρατό), συχνά διάλεγαν έναν σκλάβο ως προσωπικό και σεξουαλικό υπηρέτη με τον οποίο ανέπτυσσαν μια στενή σχέση εραστή-ερωμένου οπότε ο δούλος μετατρέπονταν στην καρδιά του εραστή σε παις. Η σεξουαλική σχέση ανάμεσα στον αφέντη και στον δούλο ήταν ο κανόνας στον Ρωμαϊκό κόσμο και ήταν μια τελείως αποδεκτή κατάσταση. Αυτό εκτός από τους μελετητές σίγουρα το ήξερε και ο σύγχρονός τους Ιησούς. Παρ' όλα αυτά προθυμοποιήθηκε να πάει στο ('ακάθαρτο' για τα εβραϊκά δεδομένα) σπίτι του ειδωλολάτρη εκατόνταρχου για να θεραπεύσει το 'τεκνό' του εκατόνταρχου. Αν είχε πρόβλημα με αυτή την προφανή σεξουαλική σχέση θα έκανε τουλάχιστον ένα σχόλιο. Δεν το έκανε.

Για το δεύτερο εδάφιο το λιγότερο που μπορεί να πει κανείς είναι ότι είναι πολύ παράξενο. Όταν ο όχλος συνέλαβε τον Ιησού στον Κήπο της Γεσθημανή, λίγο μετά την προδοσία του Ιούδα, συνέβη κάτι τελείως αναπάντεχο που δεν «δένει» ούτε με τα προηγούμενα ούτε με τα επόμενα: και εις τις νεανίσκος ηκολούθησεν αυτώ περιβεβλημένος σινδόνα επί γυμνού. Και κρατούσιν αυτόν οι νεανίσκοι. Ο δε καταλιπών την σινδόνα, γυμνός έφυγεν απ΄ αυτών. (Μαρκ. 14: 51-52) Τι δουλειά είχε ένας γυμνός νεανίσκος μέσα σε αυτό το σκηνικό; Επί 2000 χρόνια το εδάφιο φαίνεται ξεκάρφωτο, σαν να εμβόλιμο από κάπου αλλού.

Το φιλί του Ιούδα (και ο γυμνός νεανίσκος) 
Ercole de Roberti  1482

Το 1958 στο μοναστήρι του Αγίου Σάββα κοντά στην Ιερουσαλήμ ένας αμερικανός ερευνητής ανακάλυψε ένα χαμένο γράμμα του Αγίου Κλήμεντος πατριάρχη Αλεξανδρείας (γραμμένο γύρω στο 95 μ.Χ.) που παραδέχονταν ότι στην Καινή Διαθήκη είχε γίνει λογοκρισία και είχαν αφαιρεθεί ολόκληρες παράγραφοι για να μην σκανδαλίζονται οι πιστοί. Μια παράγραφος που έλειπε, ανέφερε ο Κλήμης, από το κατά Μάρκον Ευαγγέλιο (στο κεφ. 10 εμβόλιμη ανάμεσα στους στίχους 34 και 35) αναφέρει ένα θαύμα του Ιησού στην Βηθανία όπου ανάστησε έναν πλούσιο νεαρό (εκτός από τον Λάζαρο).

Κύλησε τον λίθο από την θύρα του μνημείου και κράτησε τον αναστημένο νεαρό από το χέρι. «Ο δε νεανίσκος εμβλέψας αυτώ ηγάπησεν αυτόν και ήρξατο παρακαλείν αυτόν ίνα μετ' αυτού ή. και εξελθόντες εκ του μνημείου ήλθον εις την οικίαν του νεανίσκου. ην γαρ πλούσιος. και μεθ' ημέρας έξ επέταξεν(*) αυτώ ο Ιησούς και οψίας γενομένης έρχεται ο νεανίσκος προς αυτόν περιβεβλημένος σινδόνα επί γυμνού. και έμεινε συν αυτώ την νύκταν εκείνην. εδίδασκε γαρ αυτόν ο Ιησούς το μυστήριον της Βασιλείας του Θεού». (* = κάλεσε)

Και συνεχίζει λίγο παρακάτω ο Κλήμης με άλλο ένα λογοκριμένο κομμάτι: «και έρχεται εις Ιεριχώ και επάγει μόνον. και ήσαν εκεί η αδελφή του νεανίσκου ον ηγάπα αυτόν ο Ιησούς και η μήτηρ αυτού και η Σαλώμη. και ουκ απεδέξατο αυτάς ο Ιησούς»

Η επιστολή αποδείχτηκε αυθεντική και ακολούθησε τρομερός σάλος ανάμεσα στους θεολόγους. Τι δίδασκε ο Ιησούς τη νύχτα σ' έναν γυμνό νεαρό; Γιατί αφαιρέθηκε η παράγραφος; Τι θα σκανδάλιζε τους πιστούς; Πόσο πολύ μοιάζει αυτό το σκηνικό και τι σχέση έχει με τον γυμνό νεανίσκο στο Κήπο της Γεσθημανή; Ποιος ήταν ο νεαρός που αγαπούσε ο Ιησούς και πόσο τον αγαπούσε;

Παρόμοια ερωτηματικά γεννά και η αναφορά μέσα στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο σε έναν ανώνυμο μαθητή* «όν ηγάπα ο Ιησούς», ο οποίος κατά τον Μυστικό Δείπνο «ην ανακείμενος [...] εν τω κόλπω του Ιησού. [...] επιπεσών δε εκείνος επί το στήθος του Ιησού λέγει αυτώ...» (Ιωαν. 13: 24-25).

Ο ίδιος ανώνυμος μαθητής «ον ηγάπα ο Ιησούς» ήταν παρών στην Σταύρωση (Ιωαν. 19: 26) και την τρίτη φορά που εμφανίστηκε ο αναστημένος Ιησούς στους μαθητές του και η ταυτότητά του προκάλεσε απορία στον Πέτρο (Ιωαν. 21: 20) (* στο τέλος του Ευαγγελίου αποκαλύπτεται ότι ο μαθητής ήταν ο ίδιος ο Ευαγγελιστής Ιωάννης).

Συνολικά στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο η λέξη αγάπη αναφέρεται οκτώ φορές, πέντε εκ των οποίων για να περιγράψει την σχέση του Ιησού με τον Ιωάννη. Μία φορά για τη σχέση του Ιησού με τον Λάζαρο και από μια για την σχέση του Ιησού με την Μαρία και την αδελφή της Μάρθα. Ο Ιησούς, θα υπέθετε κανείς, αγαπούσε όλους τους μαθητές του. Για ποιον λόγο ξεχώριζε ο νεαρότατος Ιωάννης; Τι μορφής αγάπη ήταν αυτή; Γιατί την τόνιζε τόσο πολύ και περιαυτολογούσε ο ίδιος ο Ιωάννης;

Μυστικός Δείπνος με τον μαθητή «τον οποίο αγαπούσε ο Ιησούς»
HUGUET, Jaume 1470

Μια απάντηση μπορεί να δίνει ο καθολικός Άγιος Έλρεντ (St. Aelred), ένας άγγλος ηγούμενος του Μεσαίωνα έγραψε γι' αυτή την αγάπη: «Ο ίδιος ο Χριστός, υπομονετικός και ευγενικός με τους άλλους για όλα τα θέματα, μεταμόρφωσε αυτό το είδος της αγάπης μέσα από τη δική του αγάπη. Γιατί επέτρεψε μόνο σε έναν (όχι σε όλους) να γείρει στο στήθος του ως δείγμα της ιδιαίτερής αγάπης του. Και όσο πιο κοντά βρίσκονταν οι δυο τους, τόσο πιο έντονα τα μυστικά του ουράνιου γάμου τους ανέδιδαν την γλυκιά οσμή του πνευματικού χρίσματος προς στην αγάπη τους».

Τώρα αν σε αυτά προσθέσει κανείς ότι στην Καινή Διαθήκη δεν γίνεται καμία αναφορά για τις σεξουαλικές σχέσεις του Ιησού με γυναίκες, ότι περιστοιχιζόταν τουλάχιστον από δώδεκα άντρες και ότι μέχρι τον θάνατό του παρέμεινε ανύπαντρος (πράγμα πολύ παράξενο για έναν άντρα της εποχής του), τότε, ουπς!

Πηγή1: http://www.10percent.gr/periodiko/teyxos19/477-2008-10-10-10-59-05.html

Ομοφυλόφιλος ο Ιησούς; Το μυστικό κατά Μάρκον ευαγγέλιο

Σήμερα θα αναφερθώ σε κάτι που πιθανότατα δεν έχετε ξανακούσει. Στο μυστικό κατά Μάρκον ευαγγέλιο που γράφει σχεδόν χωρίς περιστροφές οτι ο Χριστός είχε ομοφυλοφιλικές εμπειρίες! Θα μου πείτε και τι έγινε, αφού ο Ιησούς πιθανότατα είναι φανταστικό πρόσωπο... Το θέμα όμως παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον, καθώς η Εκκλησία ανέκαθεν καταδίκαζε την «αρσενοκοιτία» ως ύψιστη αμαρτία, με πολλά μέλη της να φτάνουν σε ακρότητες όπως να εισηγούνται τη θανάτωση των «μιαρών» ή να δίνουν την εξήγηση οτι ο Χριστός δεν ενανθρωπίστηκε για τόσους αιώνες, κρατώντας μας... μούτρα για την ομοφυλοφιλία πολλών στην κοινωνία μας (βλέπε την προηγούμενη ανάρτησή μου για το Πηδάλιον)! Θα ήθελα επίσης να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα πριν ξεκινήσω. Δεν είμαι ομοφυλόφιλος, αλλά ούτε και έχω πρόβλημα με τη σεξουαλική ζωή κανενός, αρκεί να μην παραβιάζονται τα δικαιώματα των άλλων (βιασμός, παιδεραστία). Αυτά προς αποφυγή παρεξηγήσεων...

Πίσω στο θέμα μας, η ιστορία ξεκινά το 1958 όταν ο Αμερικανός καθηγητής ιστορίας Morton Smith ανακάλυψε ένα μεσαιωνικό χειρόγραφο στο ορθόδοξο μοναστήρι του Αγίου Σάββα, περίπου 20 χιλιόμετρα νότια της Ιερουσαλήμ. Το χειρόγραφο αποδόθηκε σε κάποιον αντιγραφέα μοναχό των έργων του Κλήμη της Αλεξάνδρειας. Αποτελούνταν από τρεις σελίδες στα ελληνικά, οι οποίες ήταν γραμμένες στις τελευταίες κενές σελίδες ενός άσχετου βιβλίου (το αυθεντικό κείμενο μάλλον είχε χαθεί). Αφού φωτογράφησε προσεχτικά τις τρεις σελίδες, ο καθηγητής επέστρεψε το βιβλίο στη θέση του. Παρουσίασε τα ευρήματά του στην επιστημονική κοινότητα μόλις το 1973, εκδίδοντας τη μελέτη «Ο Κλήμης της Αλεξάνδρειας και το μυστικό κατά Μάρκον ευαγγέλιο». Η πλειοψηφία των επιστημόνων αναγνώρισε το χειρόγραφο ως αυθεντικό, υποστηρίζωντας τη θέση αυτή σε πληθώρα μελετών, και το 1980 ταξινομήθηκε επίσημα στα έργα του Κλήμη. Κάποιοι ερευνητές όμως επιτέθηκαν με μένος στον Smith, κατηγορώντας τον οτι πλαστογράφησε το κείμενο για να κερδίσει δημοσιότητα. Άλλοι αποδέχτηκαν τη γνησιότητα του χειρογράφου, αλλά εξέφρασαν επιφυλάξεις για το περιεχόμενο απόσπασμα του ευαγγελίου του Μάρκου. Από την άλλη, μετά από απόφαση του ηγουμένου του μοναστηριού, το χειρόγραφο μεταφέρθηκε στην πατριαρχική βιβλιοθήκη της Ιερουσαλήμ, όπου φωτογραφήθηκε ξανά. Βέβαια, στη συνέχεια τα ίχνη του... χάθηκαν και η επίσημη εξήγηση του ορθόδοξου Πατριαρχείου είναι οτι «δεν το βρίσκουν πουθενά»!!

Γιατί όμως τόσες προσπάθειες να εξαφανιστεί το χειρόγραφο ή να μειωθεί η αξιοπιστία του; Λόγω του περιεχομένου του φυσικά, στο οποίο θα περάσω αμέσως. Το κείμενό είναι μια επιστολή του εκκλησιαστικού «Πατέρα» Κλήμη προς κάποιον Θεόδωρο. Αρχικά, συγχαίρει τον Θεόδωρο για την εξόντωση των «αιρετικών» οπαδών του Καρποκράτη, θρησκευτικής σέκτας που δίδασκε μια διαφορετική έκδοση του κατά Μάρκον ευαγγελίου (απόδοση δική μου στο μονοτονικό):

Εκ των επιστολών του αγιότατου Κλήμεντος του στρωματέως, Θεωδώρω.

Καλώς εποιήσας επιστομίσας τας αρρήτους διδασκαλίας των καρποκρατιανών...

Των τοίνην θρυλούμενον περί του θεοπνεύστου κατά Μάρκον ευαγγελίου. Τα μεν ψεύδεται παντελώς. Τα δε, ει και αληθή τινά περιέχει.

Σύμφωνα λοιπόν με τον Κλήμη, οι καρποκρατιανοί διέθεταν μια υποτιθέμενη θεόπνευστη εκδοση του ευαγγελίου του Μάρκου. Τα περισσότερα που έγραφε βέβαια ήταν ψέματα, υπήρχαν όμως και κάποια αληθινά στοιχεία.Ποιά είναι όμως η ιστορία του περίεργου αυτού ευαγγελίου;

Ο γουν Μάρκος, κατά την του Πέτρου εν Ρώμη διατριβήν, ανέγραψε τας πράξεις του Κυρίου, ου μεντοι πάσας εξαγγέλων, ουδέ μην τας μυστικάς υποσημαίνων. Αλλ' εκλεγόμενος ας χρησιμότατας ενόμισε προς αύξησιν της των κατηχουμένων πίστεως. Του δε Πέτρου μαρτυρήσαντος, παρήλθεν εις Αλεξάνδρειαν ο Μάρκος, κομίζων και τα ταυτού και τα του Πέτρου υπομνήματα, εξ ων μεταφέρων εις το πρώτον αυτού βιβλίον τα τοις προκόπτουσι περί την γνώσιν κατάλληλα. Συνέταξε πνευματικώτερον ευαγγέλιον εις την των τελειουμένων χρήσιν. Ουδέπω όμως αυτά τα απόρρητα εξωρχήσατο, ουδέ κατέγραψεν την ιεροφαντικήν διδασκαλίαν του Κυρίου, αλλά ταις προγεγραμμέναις πράξεσιν επιθείς και άλλας, έτι προσεπήγαγε λόγια τινά ων ηπίστατο την εξήγησιν μυσταγωγήσειν τους ακροατάς εις το άδυτον της επτάκις κεκαλυμμένης αλήθειας.

Ο Μάρκος λοιπόν έγραψε αρχικά ένα ευαγγέλιο για τον «πολύ κόσμο», χωρίς όμως να συμπεριλάβει τα πάντα, αφήνοντας πολλά μυστικά απ' έξω. Μετά τον μαρτυρικό θάνατο του Πέτρου πήγε στην Αλεξάνδρεια, παίρνοντας μαζί του τις σημειώσεις του και τις αντίστοιχες του Πέτρου. Ενσωμάτωσε το υλικό από τις σημειώσεις στο αρχικό κείμενο του ευαγγελίου του, κάνοντάς το «πνευματικότερο» και κατάλληλο για τους μυημένους, όσους είχαν αγγίξει την τελειότητα. Βέβαια, άφησε πάλι κάποια πράγματα εκτός, αλλά συμπεριέλαβε εδάφια, των οποίων η εξήγηση θα οδηγούσε δίκην μυσταγωγίας τους πιστούς στην αποκάλυψη της αλήθειας, που είναι καλυμμένη από επτά πέπλα... Iουδαϊκός μυστικισμός μου μυρίζει! Ας δούμε και τη συνέχεια:

Των δε μιαρών δαιμόνων όλεθρον τω τον ανθρώπων γένει πάντοτε μηχανώντων. Ο Καρποκράτης, υπ' αυτών διδαχθείς και απατηλοίς τέχναις χρησάμενος, ούτω πρεσβύτερον τίνα της εν Αλεξανδρεία Εκκλησίας κατεδούλωσεν ώστε παρ' αυτού εκόμισεν απόγραφον του μυστικού ευαγγελίου. Ο και εξηγήσατο κατά την βλάσφημον και σαρκικήν αυτού δόξαν, έτι δε και εμίανε ταις αχράντοις και αγίες λέξεσιν αναμιγνύς αναιδέστατα ψεύσματα. Του δε κράματος τούτου εξαντλήται το των καρποκρατιανών δόγμα.

Οι μιαροί δαίμονες, που πάντα επιβουλεύονται το κακό των ανθρώπων, δίδαξαν στον Καρποκράτη τις δαιμονικές απατηλές τέχνες. Αυτός παρέσυρε έναν ιερέα της Εκκλησίας της Αλεξάνδρειας (όπου φυλασσόταν το μυστικό ευαγγέλιο) και τον χειραγώγησε ώστε να του φέρει ένα αντίτυπο. Στη συνέχεια το νόθευσε με τις βλάσφημες και πονηρές του διδασκαλίες, φτιάχνοντας ένα κράμα, το οποίο αποτέλεσε τo δόγμα της αίρεσης των καρποκρατιανών. Υπάρχει όμως κάποιο σωζόμενο απόσπασμα του «αυθεντικού» μυστικού κατά Μάρκον ευαγγελίου;

Σοι τοίνυν ουκ οκνήσω τα ηρωτημένα αποκρίνασθαι. Δια αυτών του ευαγγελίου λέξεων τα κατεψευσμένα ελέγχων. Αμέλει μετά το «ήσαν δε εν τη οδώ αναβαίνοντες εν Ιεροσόλυμα» και τα εξής εώς «μετά τρεις μέρες αναστήσαται», ώδε επιφέρει κατά λέξιν:

Και έρχονται εις Βηθανίαν και ην εκεί μια γυνή ης ο αδελφός αυτής απέθανεν. Και ελθούσα προσκύνησεν τον Ιησούν και λέγει αυτώ «υιέ Δαβίδ ελέησόν με». Οι δε μαθητές επιτίμησαν αυτήν. Και οργισθείς ο Ιησούς απήλθεν μετ' αυτής εις τον κήπον όπου ην το μνημείον. Και ευθύς ηκούσθη εκ του μνημείου φωνή μεγάλη. Και προσελθών ο Ιησούς απεκύλισεν τον λίθον από της θύρας του μνημείου. Και εισελθόν ευθύς όπου ην ο νεανίσκος εξέτεινε την χείραν και ήγειρεν αυτόν, κρατήσας της χειρός. Ο δε νεανίσκος εμβλέψας αυτώ ηγάπησεν αυτόν και ήρξατο παρακαλεί αυτόν ίνα μετ' αυτού η.

*

*

Ο Κλήμης παραθέτει ένα απόσπασμα από το μυστικό ευαγγέλιο, το οποίο έχει «καθαρίσει» από τα εμβόλιμα στοιχεία του Καρποκράτη. Αυτό το απόσπασμα τοποθετείται μεταξύ των εδαφίων 10:34 και 10:35 του κατά Μάρκον και είναι το ακόλουθο: «Ο Χριστός με τους μαθητές του έφτασαν στη Βηθανία, όπου συνάντησαν μια γυναίκα, της οποίας ο αδελφός είχε πεθάνει. Αυτή προσκύνησε τον Ιησού και τον παρακάλεσε να τη βοηθήσει. Παρά τις κοροϊδίες των μαθητών, ο Ιησούς πήγε μαζί της στον τον τάφο του νεκρού αδελφού. Αμέσως ακούστηκε μια κραυγή μέσα από τον τάφο και ο Χριστός μπήκε, κυλώντας την πέτρινη είσοδο του μνημείου. Έδωσε το χέρι του στον νεαρό και τον σήκωσε, επαναφέροντάς τον στη ζωή. Ο νεανίσκος όμως γοητεύτηκε από τον Ιησού και τον ερωτεύτηκε (αγάπησε), παρακαλώντας τον να μείνει μαζί του.» Τι έχουμε εδώ; Ερωτικό ειδύλλιο ή η ιδέα μου είναι; Η συνέχεια του χειρογράφου είναι πιο αποκαλυπτική:

Και εξελθόντες εκ του μνημείου ήλθον εις την οικίαν του νεανίσκου, ην γαρ πλούσιος. Και μεθ' ημέρας εξ επέταξεν αυτώ ο Ιησούς. Και οψίας γενομένης έρχεται ο νεανίσκος προς αυτόν, περιβεβλημένος σινδόνα επί γυμνού. Εδίδασκεν γαρ ο Ιησούς το μυστήριον της βασιλείας του Θεού. Εκείθεν δε αναστάς, επέστρεψεν εις το πέρας του Ιορδάνου...

Και ήσαν εκεί η αδελφή του νεανίσκου ον ηγάπα αυτόν ο Ιησούς και η μήτηρ αυτού και Σαλώμη. Και ουκ απεδέξατο αυτάς ο Ιησούς.

Βγαίνοντας από τον τάφο πήγαν στο σπίτι του νεαρού, που ήταν πλούσιος. Ο Ιησούς έμεινε για έξι ημέρες. Ακολουθώντας τις οδηγίες του, ο νεανίσκος τον πλησίασε φορώντας μόνο ένα σεντόνι πάνω στο γυμνό του σώμα (ερωτικός ο Ιησούς...). Στη συνέχεια, ο Χριστός του δίδαξε τα μεγαλύτερα μυστήρια της βασιλείας του Θεού (μάλλον με κάποια πρακτική μορφή διδασκαλίας!). Μετά από αυτό ο Ιησούς πήγε στην άλλη όχθη του Ιορδάνη, όπου τον περίμεναν η μητέρα και η αδελφή του νέου που αγαπούσε, συν μια ακόμα γυναίκα. Αυτός όμως δεν τις δέχτηκε...

Οι ομοφυλοφιλικές αναφορές είναι σαφέστατες και δεν επιδέχονται αμφισβήτηση. Γι' αυτό το λόγο πολλοί απολογητές έσπευσαν να κατηγορήσουν τον Smith για πλαστογραφία, ενώ κάποιοι κουτοπόνηροι καλόγεροι... έχασαν το χειρόγραφο! Ένα χειρόγραφο-βόμβα που μπορεί από μόνο του να ταράξει τα θεμέλια του Χριστιανισμού, καθώς με την ανακάλυψή του η Εκκλησία φαίνεται να υποκρίνεται διαχρονικά, με τον πιο αισχρό τρόπο. Ενώ πολυάριθμοι «Πατέρες» της καταδίκαζαν με τα χειρότερα λόγια την ομοφυλοφιλία, τον αυνανισμό, το σεξ εκτός γάμου και τον έρωτα γενικότερα, αποδεικνύεται από τα παραπάνω οτι ο ιδρυτής της θρησκείας τους δεν απείχε από το σεξ και μάλιστα είχε ομοφυλοφιλικές εμπειρίες. Πιθανότατα οι ηγέτες της αρχαίας Εκκλησίας δεν έκριναν αυτό το ευαγγέλιο κατάλληλο για όλο τον κόσμο, αλλά μόνο για τους μυημένους, αυτούς που θα περνούσαν κάποια συγκεκριμένα στάδια μύησης. Αν κρίνουμε από το περιεχόμενο της ιστορίας με το νεανίσκο, δεν είναι υπερβολικό να υποθέσουμε οτι αυτή η μύηση θα περιελάμβανε και ομοφυλοφιλικό σεξ! Άσε που αυτός ο νεανίσκος με το σεντόνι κάτι μου θυμίζει, κάτι μου θυμίζει (δες ΠΑΡΑΚΑΤΩ) . . .

Πηγή2: Ομοφυλόφιλος ο Ιησούς; Το μυστικό κατά Μάρκον ευαγγέλιο

Ο γυμνός νεανίσκος στή Γεσθημανή

Χρρρ . . . φσσς . . . χρρρ . . . φσσς - κάπως έτσι λέγεται ότι απάντησαν οι μαθητές στον Ιησού όταν αυτός βρίσκοντάς τους λίγο πριν από τη σύλληψή του στη Γεσθημανή παραδομένους στις αγκάλες τού Μορφέως, τους μέμφθηκε για την αδυναμία τους να μείνουν έστω και μία ώρα άγρυπνοι μαζί του! Το γεγονός αυτό μάλιστα σύμφωνα με πολλούς εγείρει ένα σοβαρό ερώτημα: εάν την ώρα εκείνη που ο Χριστός περίλυπος μέχρι θανάτου προσευχόταν στον Πατέρα του, όλοι οι άλλοι κοιμόντουσαν τον ύπνο τού . . . δικαίου, ποιος διέσωσε με την πολύτιμη μαρτυρία του τα ιστορικά γεγονότα; «Κανείς!», βιάζονται να συμπεράνουν οι περισσότεροι, ξεχνώντας όμως ότι κάπου εκεί κοντά κάποια άλλη ανθρώπινη σκιά γλιστρούσε αθέατη μες στο σκοτάδι: ο πολυσυζητημένος νεανίσκος με το σεντόνι!
..
Γύρω από την ταυτότητα τής άγνωστης αυτής φιγούρας υφαίνεται ένα μικρό μυστήριο αφού καμιά από τις θεωρίες που έχουν διατυπωθεί μέχρι σήμερα, δεν έχει καταφέρει να πείσει απόλυτα τους μελετητές. Σύμφωνα λοιπόν με μιαν αρχαία παράδοση ο άνθρωπος αυτός που τυλιγμένος μοναχά μ' ένα σεντόνι, δε δίστασε ν' ακολουθήσει τον συλληφθέντα Ιησού πέφτοντας έτσι κι εκείνος με τη σειρά του στα χέρια των αντρών τού αποσπάσματος, καταφέρνοντας όμως στο τέλος να ξεφύγει εν . . . αδαμιαία περιβολή, στην πραγματικότητα δεν ήταν παρά ο ίδιος ο Ευαγγελιστής Μάρκος που μας παρέδωσε και το συμβάν! Πιθανότατα, λέει, κάποιος τον ειδοποίησε στο σπίτι τής μητέρας του Μαρίας (όπου μερικές ώρες νωρίτερα είχε λάβει χώρα ο Μυστικός Δείπνος) κι αυτός μέσα στον πανικό του άρπαξε το πρώτο σεντόνι που βρήκε μπροστά του κι έτρεξε να δει τι είχε συμβεί! Για να ισχύει όμως η εκδοχή αυτή, το σπίτι θα έπρεπε οπωσδήποτε να βρισκόταν σε απόσταση αναπνοής από το σημείο όπου διαδραματίστηκαν τα ταραχώδη γεγονότα, κάτι που ωστόσο δε φαίνεται να προκύπτει και από τα κείμενα.
..
Σύμφωνα τώρα με κάποιαν άλλη θεωρία, ο μυστηριώδης νεανίσκος -είτε ήταν ο Μάρκος είτε κάποιος άσχετος περίοικος- πρέπει ή έστω μπορεί να ιδωθεί ως προτύπωση τού νεανίσκου που αντίκρυσαν οι Μυροφόρες όταν έφτασαν στον άδειο τάφο τού Ιησού - ή ακόμα και ως ο ίδιος ο νεανίσκος, δηλαδή ως ένας . . . άγγελος! Η ερμηνεία αυτή στηρίζεται στην κοινή φραστική διατύπωση που χρησιμοποιείται σε αμφότερα τα εδάφια όπου στο μεν πρώτο γίνεται λόγος για νεανίσκο «περιβεβλημένον σινδόνα», στο δε δεύτερο για νεανίσκο «περιβεβλημένον στολήν λευκήν». Όσο για το γεγονός ότι ο νεανίσκος τής Γεσθημανή πέταξε το σεντόνι κι έφυγε, σε αντίθεση με τον νεανίσκο τού τάφου που παρέμεινε ντυμένος, η ερμηνεία που δίνεται είναι ότι αυτό το είχε ήδη πράξει κάποιος άλλος: ο ίδιος ο Ιησούς όταν αναστήθηκε! Ο Ιησούς όμως -όπως τουλάχιστον προκύπτει από το Κατά Ιωάννην- δεν πέταξε κανένα σεντόνι, παρά μόνο τα οθόνια και το σουδάριο. Εκτός κι αν δεχθούμε τη συμβολική διάσταση τής ερμηνείας, ότι δηλαδή στην περίπτωση τού νεανίσκου τής Γεσθημανή η σινδόνη, κατ' εξοχήν νεκρικό ένδυμα με το οποίο τυλίχτηκε ακόμα κι ο ίδιος ο Ιησούς, στην πραγματικότητα προτύπωνε την απόρριψη τού θανάτου ή αν θέλετε, τού παλαιού ανθρώπου, που θα επερχόταν μέσω τής Ανάστασης. Και γιατί όχι άλλωστε; Άπό . . . «προτυπώσεις», δόξα τω Θεώ, να φαν' κι οι κότες! Κι αν έχεις δεχθεί μία, δέχεσαι κι εκατόν μία . . . 
....
Άλλοι πάντως βλέπουν στη σινδόνη που περιέβαλλε τον γυμνό νέο, όχι κάποιο νεκρικό ρούχο, αλλά πιθανότατα ένα τελετουργικό, βαπτιστικό ένδυμα! Όσο για το κρίσιμο ερώτημα ποιος ήταν αυτός που το φορούσε, η απάντηση είναι ότι πιθανότατα επρόκειτο για τον γνωστό νεκραναστημένο Λάζαρο! Η άποψη αυτή στηρίζεται σε ένα εδάφιο από το Απόκρυφο Ευαγγέλιο τού Μάρκου όπου στην αφήγηση μιας νεκρανάστασης κάποιος νέος που παραπέμπει έντονα στον Λάζαρο (1), περιγράφεται με την ίδια ακριβώς διατύπωση που χρησιμοποιείται και στο «κανονικό» τού Μάρκου: «νεανίσκος περιβεβλημένος σινδόνα επί γυμνού»! Το κατά πόσο τώρα το ευαγγέλιο αυτό διασώζει κάποια προγενέστερη παράδοση, παραμένει ανοιχτό. Ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς πάντως -χάρις σε μιαν επιστολή τού οποίου γνωρίζουμε για την ύπαρξη τού εν λόγω αποκρύφου- παρότι δεν αμφισβητούσε ότι ο Μάρκος δεν είχε γράψει μόνο ένα Ευαγγέλιο, θεωρούσε κάποια σκανδαλιστικά εδάφια τού αποκρύφου, χαλκευμένες μεταγενέστερες προσθήκες. Τα χωρία αυτά μάλιστα, σύμφωνα με την άποψη τού Καθηγητή Αρχαίας Ιστορίας Μόρτον Σμιθ που πιστώθηκε την ανεύρεση τής επίμαχης επιστολής τού Κλήμεντος, συνδεόμενα με το περιστατικό στη Γεσθημανή εγείρουν υποψίες περί ομοφυλοφιλικών (ή ετεροφυλοφιλικών) πρακτικών εντός τού στενού κύκλου τού Ιησού - συμπεριλαμβανομένου ακόμα κι αυτού τού ιδίου!
..
Σε κάποιο απολογητικό κείμενο τής Ο.ΟΔ.Ε. μάλιστα, ο Μιχάλης Καλόπουλος δέχθηκε δριμύτατη επίθεση επειδή σε μία τηλεοπτική του εμφάνιση φέρεται να προέβη σε «πονηρούς» υπαινιγμούς για τη σχέση ανάμεσα στον άγνωστο νεαρό και τον Χριστό. Συγκεκριμένα αυτό που προσήφθη στον σκεπτικιστή συγγραφέα είναι πως με το σχόλιό του ότι στο περιστατικό τής Γεσθημανή «ήταν ένας . . . γυμνός νεαρός παρέα με τον Ιησού» και με το ρητορικό του ερώτημα «τι ήθελε άραγε μαζί του, έτσι γυμνός;», υπονοούσε πως ο Χριστός είχε εραστή! Ο νεαρός όμως, συνεχίζει το κείμενο, απλώς «θα κοιμόταν γυμνός με σεντόνι, μια ζεστή ανοιξιάτικη νύχτα, και ακούγοντας το απόσπασμα να περνάει, βγήκε αμέσως να δει τί γίνεται». Πέραν ωστόσο τού γεγονότος ότι όπως από την αφήγηση προκύπτει (2), μόνο... ζεστή δεν ήταν η ανοιξιάτικη εκείνη νύχτα, υπάρχει και κάποιο άλλο δεδομένο που με προβληματίζει: το γεγονός ότι στο βιβλίο του Το θέατρο τής σωτηρίας, σ. 476, ο Μιχάλης Καλόπουλος αποστασιοποιείται ξεκάθαρα από τη θεωρία περί ομοφυλοφιλίας δηλώνοντας αυτολεξεί ότι «δεν χρειάζονται καθόλου οι υπερβολικές αυτές υποθέσεις», όπως επίσης «δεν χρειάζεται να υποθέσουμε τίποτε περισσότερο, πέρα απ' αυτά που μας υποδεικνύειι η απλή φυσική προέκταση της αφήγησης»! Οποτε τι γίνεται εδώ; Βάσει ποιας τοποθέτησης θα πρέπει τώρα να κρίνουμε τον συγγραφέα; Να βασιστούμε σ' αυτό που ρητά δήλωσε στο βιβλίο του ή μήπως καλύτερα στα τηλεοπτικά του σχόλια; Γιατί και στα δύο δεν είναι δυνατόν να βασιστούμε χωρίς να κουτουλήσουμε πάνω στην κραυγαλέα αντίφαση! Κι όμως και οι δύο ξεκάθαρες τοποθετήσεις προέρχονται από τον ίδιο ακριβώς άνθρωπο! Να συμπεράνουμε λοιπόν ότι ο άνθρωπος αυτός απλώς φάσκει και αντιφάσκει και συνεπώς είτε αλλάζει συνεχώς γνώμη ή είναι αναξιόπιστος; Να το συμπεράνουμε. Τότε όμως το ίδιο ακριβώς θα έπρεπε να ισχύει και για όλες εκείνες τις αντιφάσεις για τις οποίες φωνάζουμε τόσον καιρό εδώ μέσα! Να σου λένε δηλαδή παραδείγματος χάρη οι χριστιανοί ότι το μοναδικό αμάρτημα που δε συγχωρείται είναι η βλασφημία κατά τού Αγίου Πνεύματος κι όταν αλλού σου μιλάνε για τη σπουδαιότητα τής Εξομολόγησης όπου ξαφνικά ΟΛΑ τα αμαρτήματα είναι αφέσιμα κι εσύ τους υπενθυμίζεις τι λέγανε πριν που η προσοχή τους δεν ήταν στραμμένη στο Μυστήριο αλλά στην απόρριψη τού Αγίου Πνεύματος, να σου απαντούν ότι ασυγχώρητη είναι η βλασφημία μόνο όταν δεν υπάρχει μετάνοια μ όταν υπάρχει, τότε ακόμα κι αυτή η φοβερή αμαρτία που κατά τη ρητή και ξεκάθαρη δήλωση τού ίδιου τού Ιησού, δε συγχωρείται «ούτε εν τω νυν αιώνι ούτε εν τω μέλλοντι», . . . συγχωρείται!! Καταλαβαίνετε λοιπόν τι μας λένε οι άνθρωποι; Ότι αυτό που με τίποτα δε συγχωρείται, . . . συγχωρείται! Σαν να λέω δηλαδή κι εγώ με τη σειρά μου ότι όταν ο Καλόπουλος αναφερόμενος στον νεανίσκο, ρώτησε τι ήθελε άραγε μαζί με τον Ιησού έτσι γυμνός, στην πραγματικότητα δεν αντέφασκε προς τη θέση που είχε πάρει κατά τής ομοφυλοφιλικής θεωρίας, αλλά εννοούσε ότι ο νεαρός μπορεί ν' άρπαζε καμιά . . . πούντα! Ή το αντίστροφο: όταν δηλαδή έγραφε στο βιβλίο του ότι «δεν χρειάζονται καθόλου οι υπερβολικές αυτές υποθέσεις», δεν αντέφασκε προς τα υπανικτικά του σχόλια στην τηλεόραση, αλλά εννοούσε ότι αυτό που έβρισκε υπερβολικό ήταν το να είχε ακολουθήσει ο νεαρός τον Ιησού μες στο κρύο όταν κάλλιστα θα μπορούσαν να είχαν πάει κάπου πιο . . . ζεστά! Καταλαβαίνετε λοιπόν τι εννοώ; Τα δικά μας δικά μας και τα δικά σας . . . δικά μας!
..
Μιας και αναφέραμε όμως τον Μιχάλη Καλόπουλο, να σημειώσουμε χάριν πληρότητας ότι σύμφωνα με τη θεωρία τού σκεπτικιστή συγγραφέα ο νεαρός με το σεντόνι δεν ήταν παρά ο άγγελος που ενίσχυε τον Ιησού κι αυτός αντί να αντλεί νέες δυνάμεις, λιγοψυχούσε ακόμα περισσότερο! Επρόκειτο δηλαδή στην πραγματικότητα για ένα άτομο που συμμετείχε στη συνωμοσία τού εβραϊκού ιερατείου και μεταμφιεσμένος σε άγγελο Κυρίου, παρακολουθούσε τις εξελίξεις από κοντά φροντίζοντας να μην κάνει ο «υποψήφιος Μεσσίας» την τελευταία στιγμη πίσω και τιναχτούν όλα στον αέρα! Τραβηγμένη βέβαια εκδοχή την οποία μπορεί να συζητήσει κανείς, μόνο αν έχει εξαρχής δεχθεί τη θεωρία τού συγγραφέα περί συνωμοσίας και συνεπώς ιστορικών γεγονότων.
..
Τι ισχύει λοιπόν απ' όλα αυτά τα σενάρια που είδαμε; Ποια θεωρία ακούγεται αληθοφανέστερη; Ήταν ο νεαρός όντως κάποιος τυχαίος γείτονας που απλώς πήγε να δει τι είχε συμβεί; Ήταν ο ίδιος ο Ευαγγελιστής; Ή μήπως ο Λάζαρος; Να ισχύουν πάλι οι πιο ακραίες εκδοχές και να επρόκειτο για κάποιον τολμηρό εραστή ή έναν μασκαρεμένο ραδιούργο; Ποιος ξέρει; Εγώ πάντως θα επιλέξω να το δω πιο πραγματιστικά και να σκεφτώ και ένα άλλο ενδεχόμενο: μήπως λοιπόν ο νεανίσκος αυτός που αρχικά δε δείλιασε ν' ακολουθήσει τον Ιησού όταν όλοι οι άλλοι τον είχαν εγκαταλείψει, ακολούθως όμως το 'σκασε κι αυτός γυμνός από τους διώκτες του, ήταν στην πραγματικότητα ο γενναίος τού Αμώς, Β΄ 16 που θα λιποψυχούσε και θα διωκόταν . . . γυμνός; Μήπως δηλαδή το βιβλικό αυτό περιστατικό επινοήθηκε εκ των υστέρων με αλληθωρίζοντες οφθαλμούς προς την κατά αιώνες παλαιότερη προφητεία τού Αμώς κι εμείς άδικα καθόμαστε εδώ πέρα και κάνουμε τον . . . Ηρακλή Πουαρό;
...
Π Α Ρ Α Π Ο Μ Π Ε Σ
..
(1) Ωστόσο δεν τον ονοματίζει.
..
(2) Στο εδάφιο 54 ο Μάρκος παρουσιάζει τον Πέτρο να ζεσταίνεται μαζί
με τους υπηρέτες γύρω από μια φωτιά!
Πηγή3: http://anazitiseis-hh.blogspot.com/2008/12/blog-post_19.html

Από mytf @ Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2012 8:32 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: ιησούς , ομοφυλόφιλοι

*

Ομολογώ οτι είχα αρκετές επιφυλάξεις για τη δημοσίευση του παρόντος άρθρου, καθώς φοβόμουν οτι θα ρίξει το υψηλό επίπεδο (ψωνάρα!) του παρόντος blog. Όμως, μετά τη συζήτηση με κάποιον φίλο άλλαξα γνώμη και αποφάσισα, για χάρη της ενημέρωσής σας, να την κάνω και αυτή τη θυσία... Το θέμα που θα ασχοληθώ σήμερα είναι μια βιβλιοπαρουσίαση, κάπως... αλλιώτικη από τις άλλες. Το βιβλίο δεν είναι άλλο από το περίφημο «Πηδάλιον», τη μεγαλύτερη συλλογή ιερών κανόνων της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Συγγραφείς του αναφέρονται οι μοναχοί Νικόδημος Αγιορείτης και Αγάπιος, το κείμενο είναι σε δημώδη γλώσσα και υποτίθεται πως περιέχει μια συνοπτική συλλογή των κανόνων των αποστόλων, των πατέρων, των οικουμενικών και τοπικών συνόδων, προς χρήση για όλους τους, κληρικούς και λαϊκούς, χριστιανούς ορθόδοξους.

Το βιβλίο συντάχθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα και τυπώθηκε για πρώτη φορά το 1800 στη Λειψία, μετά από επικύρωση της πατριαρχικής συνόδου Κωνσταντινούπολης, το 1791. Έχει χαρακτηριστεί από έγκριτους θεολόγους και σημαίνοντα μέλη της ιεραρχίας ως η «πληρεστέρα και πλουσιοτέρα μέχρι των χρόνων των συλλογή». Η αλήθεια είναι πως το κείμενο δεν είναι πάντα τόσο πιστό στις πηγές του, αλλά οι δύο μοναχοί ασχολούνται με πολλά σύγχρονά τους θέματα και συνήθειες, που συχνά «ξεπερνούν» τους παλιότερους κανόνες. Αυτό που πρέπει να επισημανθεί είναι ότι το Πηδάλιον παραμένει σε πλήρη ισχύ μέχρι σήμερα, παρά τις κατά καιρούς ενστάσεις που έχουν διατυπωθεί για την αναχρονιστικότητά του από πολλά μέλη της Εκκλησίας.

Πού είναι το πρόβλημα; Στο περιεχόμενο φυσικά. Όλο το κείμενο δεν είναι παρά ένα «ιερό ποινολόγιο» για κάθε λογής παραπτώματα, η φύση των οποίων, μαζί με τον τρόπο περιγραφής τους και τις τιμωρίες που προβλέπονται, είναι τόσο παράλογα που τις περισσότερες φορές ξεπερνούν τα όρια του γελοίου... Διαβάζοντας το εν λόγω πόνημα, πολλές φορές ο αναγνώστης έχει την αίσθηση οτι συμμετέχει σε κάποιον πρόστυχο χαβαλέ, που διακωμωδεί θέματα λατρείας και συμπεριφοράς! Ο εκδοτικός οίκος «Περίπλους» εξέδωσε πρόσφατα μια περιληπτική έκδοση του βιβλίου, περιλαμβάνοντας ένα απάνθισμα από τους κανόνες περί «Μαλακίας, Αρσενοκοιτίας, Μοιχείας, Αιμομιξίας και Πορνείας». Θα δώσω μια ιδέα περί τίνος πρόκειται παρακάτω:

«Όποιος λαϊκός ήθελε χωρίση την γυναίκα του χωρίς λόγου πορνείας, ήγουν μοιχείας, και πάρη άλλην ελευθέραν γάμου, ας αφορίζεται. Ομοίως ας αφορίζεται η γυναίκα εκείνην, οπού αφήση τον άνδρα της, άνευ λόγου πορνείας, και πάρη άλλον.»... «Και ος αν απολελυμένην γαμήση μοιχάται»

Εδώ αναφέρεται πως αν ένας άνδρας (ή γυναίκα) αποφασίσει να χωρίσει τη σύζυγό του και να ξαναπαντρευτεί, χωρίς να συντρέχουν λόγοι μοιχείας, κατευθείαν πρέπει να αφορίζεται. Φυσικά, το ίδιο ισχύει αν παντρευτεί μια χωρισμένη (απολελυμένη). Συνεχίζω:

«Επειδή μερικοί εζωγράφιζον εις τοίχους και σανίδας ζωγραφίας τινάς ασέμνους, οίον, γυναίκας γυμνάς, ή λουομένας, ή υπό ανδρών φιλουμένας, και άλλα τοιαύτα αισχρά, τα οποία απατώσι τους οφθαλμούς των ορώντων, και κινούσι τον νουν και την καρδίαν προς επιθυμίας σαρκικάς, διά τούτο προστάζει ο παρών Κανών, αι τοιαύται εικόνες με κανένα τρόπον να μη ζωγραφίζωνται, ει δε τις ήθελε τας ζωγραφίση, να αφορίζεται, επειδή όλαι αι πέντε αισθήσεις του σώματος, και μάλιστα η πρώτη, και βασικωτάτη όρασις με ευκολίαν εμβάζει τας εικόνας εκείνων οπού βλέπει μέσα εις την ψυχήν.»

Μια καταδίκη της «πορνογραφίας» της εποχής, για την οποία εντύπωση μας δημιουργεί η σχολαστική λεπτομέρεια στην περιγραφή των «αισχρών ζωγραφιών», καθώς και η βαρύτητα της τιμωρίας (αφορισμός) για κάτι τόσο απλό... Μεγαλύτερη λεπτομέρεια, σε σημείο διαστροφής, παρακάτω:

«Η μαλακία γίνεται τριών λογιών, ή με το χέρι το ίδιον του ανθρώπου, ή με το χέρι άλλου, ή με το κοπάνισμα και κτύπημα εις τα μηρία.»

Αν αναρωτηθήκατε ποτέ για το πόσα είδη... μαλακίας υπάρχουν, το Πηδάλιον σας δίνει τη λύση! Είναι τρία: με το χέρι σου, με το χέρι άλλου και... με το χτύπημα στους μηρούς!! Περί μαλακίας συνέχεια:

*

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΕΙΚΟΝΑ ΔΙΑ ΑΝΗΛΙΚΟΥΣ

*

«Είναι η κοινή και ψυχόλεθρος πανούκλα, οπού φθείρει και απολλύει τους περισσοτέρους ανθρώπους του κόσμου, και μάλιστα τους αθλίους νέους»... «Δεν πρέπει και τούτο να λανθάνη τους πνευματικούς Πατέρας, ότι η κατάρατος μαλακία προχωρεί και εις τας γυναίκας, διά τούτο και αυταί πρέπει να κανονίζωνται ωσάν και οι άνδρες, ίνα μη λέγω και βαρύτερα».

Εκτός λοιπόν από τους αθλιότατους νέους, η μαλακία παρατηρείται και στις γυναίκες (έλα!!). Οπότε πρέπει να εφαρμόζονται οι ίδιες και αυστηρότερες ποινές με τους άνδρες. Ποιές ποινές όμως;

«Ο παρών Κανών διορίζει ότι όποιος κάμη μαλακίαν, τεσσαράκοντα ημέρας να μη μεταλαμβάνη, απερνώντας αυτάς με ξηροφαγίαν, ήτοι με ψωμί μόνον και νερόν, και κάμνωντας καθ' ημέραν μετανοίας εκατόν»... «Η χωρίς συγκυλισμόν γινομένη ή γίνεται με πιασίματα και φιλήματα, χωρίς όμως γαργαλισμόν, και κανονίζεται είκοσι ημέρας ή γίνεται και με γαργαλισμόν και κανονίζεται τριάντα ημέρας»... «Ει δε και μετά την επίγνωσιν του κακού, δύο ή τρεις φορές μαλακισθή, να παύη από την Ιερωσύνην και να καταβαίνη εις τάξιν Αναγνώστου»

Ξεκάθαρα πράγματα. Όποιος... κάνει μαλακία, 40 μέρες με ψωμί και νερό και 100 μετάνοιες κάθε μέρα!! Παρακάτω, γίνεται διαχωρισμός της ανάλογα με το αν έχει «συγκυλισμόν» ή «γαργαλισμόν»!! Ακόμα, ορίζεται η τιμωρία του ιερέα που «έχει μαλακιστεί δύο-τρεις φορές», η οποία είναι υποβιβασμός σε ψάλτη! Ουδέν σχόλιον... Γιατί όμως ο αυνανισμός είναι τόσο κακός;

«Καθώς όλοι κοινώς λέγουσιν, οι τε παλαιοί και νεώτεροι ιατροί, οι μαλακοί είναι άθλιοι και ελεεινοί, διατί

Α΄ κιτρινίζουσι,

Β΄ αδυνατεί ο στόμαχός των και να χωνεύσουν δεν ημπορούν,

Γ΄ ασθενεί η όρασις των οφθαλμών τους,

Δ΄ χάνουσι την φωνήν,

Ε΄ χάνουσι την ευφυΐαν και οξύτητα του νοός,

ΣΤ΄ χάνουσι την μνήμην,

Ζ΄ χάνουσι τον ύπνον, με κάποια ταραχώδη ενύπνια,

Η΄ τρέμει το σώμα των,

Θ΄ χάνουσιν όλην την ανδρείαν του σώματος και της ψυχής και γίνονται άνανδροι ωσάν γυναίκες,

Ι΄ ακολουθεί εις αυτούς η αποπληξία, ήτοι ο ταμπλάς,

ΙΑ΄ ακολουθεί εις αυτούς συχνάκις η καθ' ύπνους ρεύσις, πολλάκις δε και όταν είναι έξυπνοι διά το πολύ άνοιγμα των σπερματικών τους πόρων, και

ΙΒ΄ τέλος πάντων γηράσκουσιν ογλίγωρα και αποθνήσκουσι κακώς.»

Αφού είναι τόσο επιστημονικά αποδεδειγμένο, εγώ πάω πάσο. Εντύπωση προκαλούν οι συνέπειες Θ' και Ι' (α ρε ιατρική επιστήμη, από τί σκοτάδια αναδύθηκες!). Ας ασχοληθούμε και λίγο με την ομοφυλοφιλία:

*

«Τόσον δε φοβερόν πράγμα είναι η αρσενοκοιτία, ώστε οπού ο ίδιος Θεός ηθέλησε να καταβή προσωπικώς διά να ιδή αν τη αληθεία ενεργήται τοιαύτη αμαρτία, ωσάν να μη επίστευε καλά, αν ήτο δυνατόν να ευρεθή επάνω εις την γην μία τοιαύτη τερατώδης κακία. Ο δε Αγιος Ιερώνυμος λέγει ότι διά μόνην την αμαρτίαν αυτήν αργοπόρησεν εις τόσας χιλιάδας χρόνους να γένη άνθρωπος ο Υιός του Θεού,διά τούτο και οι ευσεβείς Βασιλείς εις τον θείον τούτον νόμον ακολουθούντες, εθανάτωναν τους αρσενοκοίτας.»

Σύμφωνα με τα παραπάνω η ομοφυλοφιλία είναι τόσο φοβερό πράγμα, που ο ίδιος ο Θεός κατέβηκε (δεν είναι πανταχού παρών;) να βεβαιωθεί οτι όντως συνέβαινε κάτι τέτοιο, γιατί δεν πίστευε στα μάτια του! Επίσης, αυτός είναι ο λόγος που ο Χριστός μας κρατούσε μούτρα τόσους αιώνες και δεν ενανθρωπίζονταν!! Φυσικά, όλοι οι ευσεβείς βασιλιάδες ακολούθησαν το θείο νόμο κατά γράμμα...

«Και ο μεν Ιουστινιανός, κατά τον Ζωναράν, και ο μέγας Θεοδόσιος πρότερον εγύμνωναν τους αθέους αρσενοκοίατας από όλα των τα υπάρχοντα, έπειτα τους επόμπευον, και ούτω τους έδιδαν πικρόν θάνατον. Ο δε Ουαλεντιανός ενώπιον πάντων κατέκαιε τους αρσενοκοίτας. Και Λέων δε και Κωνσταντίνος οι Βασιλείς εν τη εκλογή των νόμων λέγουσι να θανατώνωνται με ξίφη οι ασελγείς, και ο ποιών και ο υπομένων. Εάν δε ο υπομένων είναι παρακάτω από τους ιβ΄ χρόνους, να συγχωρήται διά το ανήλικον.»

Εδώ διαβάζουμε λεπτομερέστερα την εφαρμογή του «θείου νόμου» από τους θεάρεστους Ιουστινιανό, Ουαλεντινιανό, Λέοντα και Κωνσταντίνο. Ευτυχώς που δίνονταν χάρη αν κάποιος ήταν κάτω από... 12 ετών!! Σε άλλο σημείο του Πηδαλίου, δεν μένει (φυσικά) ασχολίαστο το θέμα των καρναβαλιών:

«Ουκ έσται σκεύη ανδρός επί γυναικί, ουδέ μη ενδύσηται ανήρ στολήν γυναικείαν, ότι βδέλυγμα Κυρίω τω Θεώ σου πας ποιών ταύτα»

Διαπιστώνουμε οτι ιδιαίτερα ενοχλούν τους συγγραφείς του βιβλίου οι μεταμφιέσεις με ρούχα του άλλου φύλου. Θα κλείσω με ένα μακροσκελές απόσπασμα για το σοβαρότατο αμάρτημα (που τιμωρείται με αφορισμό) του να... τρως κουλούρι τα Χριστούγεννα!!

*

«Επειδή και μερικοί από αγνωσίαν κινούμενοι, τη Δευτέρα μετά την Χριστού γέννησιν έψηναν σεμίδαλιν και άλλα τινά είδη, τα οποία ένας τον άλλον μεταδίδοντες έτρωγαν, κάμνοντες τούτο διά τιμήν τάχα των επιλοχίων της Θεοτόκου, διά τούτο ο παρών Κανών διορίζει, τοιούτον πράγμα να μη γίνεται εις το εξής από τους Χριστιανούς. Επειδή το να παρομοιάζωμεν διά της τοιαύτης συνηθείας, εμ την κοινήν και ταπεινήν γέννησιν ημών των ανθρώπων, την ανερμήνευτον γέννησιν της Αειπαρθένου, τούτο δεν λογίζεται τιμή εις αυτήν, ήτις υπέρ νουν και λόγον εγέννησεν εν σαρκί το αχώρητον τω παντί Θεόν Λόγον, αλλά μάλλον ατιμία, Ωσπερ γαρ άσπορον, και εκ Πνεύματος αγίου, ομολογούμεν της Θεοτόκου την Σύλληψιν, ούτω παρομοίως και την αυτής Γέννησιν ανωτέραν συνομολογούμεν πάσης λοχείας, ήτις εστίν η μετά πόνων του βρέφους γέννησις, και η ακόλουθος των αιμάτων ρύσις κατά τον Ζωναράν. Οποιος δε τούτο ήθελε κάμει, ει μεν Κληρικός είναι, ας καθαίρεται, ει δε λαϊκός, ας αφορίζεται»

Κοινώς: με το να τρως κουλούρι δεν τιμάς τη Θεοτόκο, αλλά την προσβάλεις! Οπότε, κομμένα τα κουλούρια Χριστουγεννιάτικα! Συμπεραίνουμε εύκολα, από αυτό το γελοίο και διεστραμμένο συνονθύλευμα κανόνων, την μεγαλειώδη προσφορά του Χριστιανισμού στην ηθική βελτίωση των ανθρώπων... Ας μας απαντήσει κάποιος την απλή ερώτηση: σε ποιό εδάφιο των λόγων του Χριστού ή έστω του σεξουαλικά στερημένου Παύλου στηρίζονται όλοι αυτοί οι κανόνες;

Πηγή:Το... ιερό Πηδάλιον

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΠΗΔΑΛΙΟΝ ΕΔΩ:

ΤΟ ΙΕΡΟ ΠΗΔΑΛΙΟ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Από mytf @ Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012 9:52 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: πηδάλιο , σκοταδισμός , χριστιανισμός , βιβλία , ορθοδοξία

Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί οι ομοφυλόφιλοι ονομάζονται ΑΔΕΡΦΕΣ;

Παρ' ότι στην σύγχρονη εποχή, η ομοφυλοφιλία αποτάσσεται -υποκριτικά- από την χριστιανική Εκκλησία, ως κάτι ανόσιο και μιαρό, εν τούτοις δεν ήταν ανέκαθεν αυτή η στάση της ...;

Ο πρώτος γάμος μεταξύ ανδρών δεν έγινε το 2008 στην Τήλο, αλλά, σύμφωνα με πλείστες ιστορικές μαρτυρίες, τον θ΄ αι. μ.Χ. στην Κωνσταντινούπολη. Ένας άξεστος ιπποκόμος, φτωχός κι αγράμματος χωριάτης, αλλά όμορφος και με ωραία κορμοστασιά νέος, νυμφεύτηκε τον Νικόλαο, ηγούμενο μοναστηριού . . .

. . . και μερικά χρόνια αργότερα έναν άλλο άνδρα, γιό πλούσιας χήρας, τον Ιωάννη. Μέσω αυτών των γάμων απόκτησε διαδυνδέσεις στην Κωνσταντινούπολη και σύντομα έγινε "παρακοιμώμενος" του αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ΄. Αργότερα, μέσα σε ένα λουτρό αίματος και οργίων κατάφερε να κατακτήσει ο ίδιος το θρόνο. Πρόκειται για τον Βασίλειο Α' τον Μακεδόνα, τον πρώτο αυτοκράτορα της Μακεδονικής -λεγόμενης- δυναστείας.

Οι γάμοι αυτοί του Βασιλείου με άνδρες είναι οι πρώτοι, που τεκμηριώνονται από ιστορικές πηγές, δεν είναι όμως πρωτόγνωροι στη χριστιανική παράδοση. Οι γάμοι μεταξύ ανδρών, ή "ενώσεις", ή "αδελφοποιήσεις", όπως συγκαλλυμένα ενίοτε λέγονται, έχουν πολύ βαθιές ρίζες στο χριστιανισμό ξεκινώντας από τη Βίβλο και φθάνοντας μέχρι τις μέρες μας.

Καθώς, η ομοφυλοφιλία, δεν ήταν -ούτε και είναι- άγνωστο φαινόμενο στις τάξεις της Εκκλησίας (τουναντίον μάλιστα), για να δώσει μια νομιμοφάνεια στις σχέσεις αυτές, επινόησε την λεγόμενη «αδελφοποίηση» (ή «αδελφοποιία»). Με την ορολογία αυτή, νοείται η με θρησκευτική τελετή -δήθεν πνευματική- ένωση δύο ανδρών, για την οποία γράφτηκε και επίσημη ευχή «εις Αδελφοποιίαν πνευματικήν», που διαβαζόταν από τον ιερέα μπροστά από το Ευαγγέλιο. Η «Ακολουθία της Αδελφοποιίας» όμως, είναι ολόιδια με την Ακολουθία του -γνωστού ετερόφυλου- Γάμου (ζευγάρι εμπρός από τον ιερέα, Ευαγγέλιο, κεριά, κουμπάρος, συγγενείς κ.τ.λ.).

Στην πραγματικότητα δηλαδή, δεν πρόκειται για καμμία πνευματική ένωση, αλλά για κανονικό γάμο μεταξύ ανδρών και ευλογία από τον ιερέα της σαρκικής ομοφυλόφιλης ένωσης. Αυτό ομολογείται και από το ίδιο το «Πηδάλιον», στο οποίο αναφέρεται χαρακτηριστικά, ότι οι άνδρες κατά την αδελφοποιησία «υπανδρεύονται αναμεταξύ των». Το «Πηδάλιον» απαγορεύει τέτοιες τελετές χαρακτηρίζοντας τους νυμφίους ως «ψευδαδελφοποιητούς», που ικανοποιούν «τας ηδονάς και τα σαρκικά των θελήματα»: «Η δε λεγομένη αδελφοποιησία είναι εμποδισμένη από το λε' κεφ. του ιγ΄ τίτλου του ε' βιβλίου του νόμου (σελ. 217, της Γιουρ Γραικόρ.) τελείως να μην γίνεται, και αποβεβλημένη εστίν από την Εκκλησίαν του Χριστού ...; Όθεν η τοιαύτη αδελφοποιησία όχι μόνον δεν γίνεται, ή λογίζεται τελείως εμπόδιον εις το να υπανδρεύωνται αναμεταξύ των οι τοιούτοι ψευδαδελφοποιητοί, αλλ' ουδέ όλως πρέπει να γίνεται. Απόβλητον γάρ εστι τούτο από την Εκκλησίαν του Χριστού, ως πολλών κακών και απωλείας πρόξενον ψυχικής εις τους περισσοτέρους, και ύλη δια να πληρόνουν τινες τας ηδονάς και τα σαρκικά των θελήματα, καθώς η δοκιμή μυρία έδειξε τα παραδείγματα κατά διαφόρους καιρούς και τόπους». («Πηδάλιο», «Περί συνοικεσίων», κεφάλαιο Ι') Οι άνδρες («ψευδαδελφο- ποιητοί»)κατά την αδελφο- ποιησία «υπανδρεύονται αναμεταξύ των» ικανοποιώντας «τας ηδονάς και τα σαρκικά των θελήματα». «Πηδάλιον».

Τις ίδιες λέξεις (αδελφοποίησις, αδελφοποίητος) χρησιμοποιούν οι ιστορικοί στην περίπτωση της ένωσης στην εκκλησία των Βασιλείου - Νικολάου, όπου δεν υπάρχει καμμία νύξη φυλετικής ή οικογενειακής παραμέτρου για τη σχέση, ούτε για ανταλλαγή αί­ματος. Δεν έχει στρατιωτική σημασία, ούτε αναφέρονται συνθήκες, που να την προκάλεσαν (π.χ. διάσωση από κίνδυνο, σοβαρή ασθένεια κ.λπ..) Τόσο ο Βασίλειος όσο και ο Νικόλαος είχαν ζώντες αδελφούς με τους οποίους δια­τηρούσαν τακτικές και στενές επαφές, έτσι η πράξη τους δεν ήταν αποτέλεσμα επιθυμίας να αποκτήσουν αδελφό. Για τον Βασίλειο αναφέρονται τουλάχιστον δύο αδελφοί, οι Βάρδας και Μαριανός, οι οποίοι μάλιστα τον βοήθησαν στην μετέπειτα οργάνωση της δολοφονίας του αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ΄, ο δε Νικόλαος είχε αδελφό ένα γιατρό, ο οποίος -όπως θα δούμε παρακάτω- φρόντισε να έρθει ο Βασίλειος σε επαφή με την αυτοκρατορική αυλή.

Βασίλειος: Ένας γοητευτικός Αρμένιος

Ο Βασίλειος γεννήθηκε κατά το 812 στα περίχωρα της Αδριανούπολης, από μια οικογένεια χριστιανών χωρικών, φτωχών αποίκων, πού οι περιστάσεις τους είχαν ξεριζώσει απ' την πατρίδα τους την Αρμενία και που η τελευταία τους συμφορά, ο θάνατος του πατέρα, τους άφηνε τελειωτικά χωρίς κανένα πόρο. Ορισμένοι ιστορικοί υποστηρίζουν, ότι η καταγωγή του ήταν Αρμενο-σλαβική ή καθαρά Σλαβική. Το προσωνύμιο Μακεδών οφείλεται στη βυζαντινή γεωγραφική αντίληψη, κατά την οποία ορισμένα μέρη της Θράκης αποτελούσαν τμήμα της Μακεδονίας. Η Μακεδονική (Ελληνική) δήθεν καταγωγή του Βασιλείου είναι μεταγενέστερο ιστορικό ψεύδος· ούτε ο Βασίλειος, ούτε κανένας άλλος αυτοκράτορας του Βυζαντίου είχε Ελληνική καταγωγή (βλ. «Ούτε ένας έλληνας βυζαντινός αυτοκράτορας!»).

Ο Βασίλειος, πού από­μεινε πια το μόνο στήριγμα της μητέρας και των αδελφών του, ήταν τότε εικοσιπέντε με εικοσιέξη χρόνων, ένα ψηλό και γεροδεμένο παλληκάρι, μέ γερά χέρια και στιβαρό κορμί. Πυκνά, σγουρά μαλλιά, πλαισίωναν το ζωηρό του πρόσωπο. Ολότελα αγράμματος, άλλωστεδεν ήξερε ούτε να γράφει, ούτε να διαβάζειήταν απλά ένας ωραίος νέος. Αυτό στάθηκε αρκετό για να δημιουρ­γήσει τη μεγάλη τύχη του και να φτάσει στο σκοπό του χωρίς δισταγμούς στηριζόμενος όχι μόνον σε γυναίκες, αλλά κυρίως σε ομοφυλόφιλους άνδρες, που γοητεύτηκαν έντονα από την αθλητική του ομορφιά.

Ο πρώτος γάμος του Βασιλείου με τον ηγούμενο

Περί το 840, ρακένδυτος, με ένα ραβδί στο χέρι κι ένα δισάκι στον ώμο έφτασε ο Βασίλειος μιά Κυριακή απόγευμα αναζητώντας την τύχη του στην Κωνσταντινούπολη. Αφανισμένος από την κούραση, κατασκονισμένος κι ενώ κόντευε να νυκτώσει πλάγιασε κάτω από τα προπύλαια της εκκλησίας του Αγίου Διομήδη, που βρήκε μπροστά του, όπου δεν άργησε να αποκοιμηθεί βαθιά, χωρίς καθόλου να προσέξει και όπως έτυχε.

Ο Νικόλαος, ηγούμενος του μοναστηριού, που παράρτημά του ήταν η εκκλησία (σύμφωνα με το Theophanes Continuatus, 5.9, σελ.223, ή προσμονάριος σύμφωνα με τον Συμεών το Λογοθέτη, «Περί Μιχαήλ και Θεοδώρας», 11, εκδ. Μπέκερ, σελ. 656) με έκπληξή του βλέπει τον καλοφτιαγμένο κοιμώμενο νέο. Το πρωί τον ξυπνά, τον προσκαλεί να τον ακολουθήσει και τον καθίζει στο τραπέζι. Του κάνει λουτρό και του δίνει καινούρια ρούχα («λούσας αυτόν και ιμάτιον περιβαλών»), συζούν («ομώροφον είχε και ομοδίαιτον», «Χρονικό» του Γεωργίου του Μοναχού στον Ίστριν, 2:5) και τελικά η γνωριμία τους πολύ σύντομα καταλήγει σε γάμο· ενώνονται με τελετή στην εκκλησία: «Τη δευτέρα ημέρα απελθών μετ' αυτού εις το λουτρόν ήλλαξεν αυτόν και ελθών εν τη εκκλησία εποίησεν αδελφοποίησιν μετ' αυτού και συνηυφραίνοντο εν αλλήλοις» (Γεωργίου Μοναχού στον Μόραβτσικ, σελ. 120.) Η τελευταία φράση θυμίζει το βιβλικό «και συνευφραίνου μετά γυναικός της νεότητός σου» ("Παροιμίαι", 5:18), που αναφέρεται σε σχέση άνδρα και γυναίκας.

Στην ένωση αυτή, δεν υπάρχει καμμία νύξη φυλετικής ή οικογενειακής παραμέτρου για τη σχέση, ούτε για ανταλλαγή αί­ματος. Δεν έχει στρατιωτική σημασία, ούτε αναφέρονται συνθήκες, που να την προκάλεσαν (π.χ. διάσωση από κίνδυνο, σοβαρή ασθένεια κ.λπ.) Τόσο ο Βασίλειος όσο και ο Νικόλαος είχαν ζώντες αδελφούς με τους οποίους διατηρούσαν τακτικές και στενές επαφές, έτσι η πράξη τους δεν ήταν αποτέλεσμα επιθυμίας να αποκτήσουν αδελφό. Για τον -αγράμματο- Βασίλειο αναφέρονται τουλάχιστον δύο αδελφοί, οι Βάρδας και Μαριανός, οι οποίοι μάλιστα τον βοήθησαν στην μετέπειτα οργάνωση της δολοφονίας του αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ΄, ο δε Νικόλαος είχε αδελφό έναν γιατρό, ο οποίος φρόντισε να έρθει ο Βασίλειος σε επαφή με την αυτοκρατορική αυλή

Πρόκειται καθαρά για μια προσωπική σχέση, που έγινε για τους προσωπικούς λόγους του καθενός. Ο ηγούμενος «ευφραίνετο» από τον καλοφτιαγμένο Βασίλειο, ο οποίος, αν δεν είχε βρει τον ηγούμενο, πιθανόν θα συνέχιζε να κοι­μάται στους δρόμους. Για την ιστορία, ας αναφερθεί πως ο Βασίλειος έκανε και δεύτερο γάμο με άνδρα, αυτή τη φορά με τον γιο μιας πλούσιας χήρας, τον Ιωάννη.

Η αγάπη του Θεοφιλίτση για το Βασίλειο

Ο Βασίλειος ζητούσε επίμονα από το Νικόλαο να τον συστήσει σε κάποιον από τους επισήμους, που γνώριζε. Ο αδελφός του ηγούμενου, ένας γιατρός, είδε μια μέρα το Βασίλειο στο μοναστήρι, του φάνηκε πολύ καλοφτιαγμέ­νος και όμορφος και τον σύστησε σ' έναν πελάτη του, τον Θεόφιλο, περισσότερο γνωστό με το προσωνύμιο Θεοφιλίτσης, συγγενή του κατέχοντα τότε τον τίτλο του Καίσαρα, Βάρδα, και του ίδιου του αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ΄.

Ο Θεοφιλίτσης ήθελε να έχει στην υπηρεσία του ανθρώπους δυνατούς και ψηλόκορμους, που τους έντυνε με θαυμάσιες, ολομέταξες φορεσιές. Του άρεσε να εμφανίζεται στον κόσμο μαζί μ' αυτούς τους γίγαντες που τον συνόδευαν ("εις σπουδήν έχον γενναίους άνδρας και ευειδείς και ευήλικας και επ'ανδρία μάλιστα και αρώμη σώματος διαφέροντας", "Τheophanes Continuatus, 5.9, σελ. 225.) Μόλις ο γιατρός του μίλησε για το Βασίλειο, θέλησε να τον δει, και γοητευμένος απ' το παράστημά του, τον πήρε αμέσως για να φροντίζει τα άλογά του δίνοντάς του το αξίωμα του πρωτοστράτωρα. Ο Θεοφιλίτσης αγαπούσε το Βασίλειο κάθε μέρα και περισσότερο ("και ημέραν εξ ημέρας επί πλέον ηγαπάτο παρ' αυτού".)

Ο δεύτερος γάμος του Βασιλείου με το γιό της πλούσιας χήρας

Ο Βασίλειος, έμεινε αρκετά χρόνια στο σπίτι του Θεοφίλτση και σ' αυτό το διάστημα είχε μια περιπέτεια, που εξασφάλισε οριστικά το μέλλον του. Κάποτε, που ο αφέντης του πήγε με κάποια αποστολή στην Πελοπόννησο, ο Βασίλειος τον συνόδευσε σαν ιπποκόμος του, αλλά στο ταξίδι αρρώ­στησε και αναγκάσθηκε να σταματήσει στην Πάτρα. Στο ναό του Αγίου Ανδρέα του Πρωτοκλήτου γνωρίστηκε με ένα καλόγερο, ο οποίος τον έφερε σε επαφή με μιά πλούσια ώριμη χήρα, η οποία ήταν ίσως και γιαγιά και ονομαζόταν από το όνομα του ανδρός της Δανιήλ, Δανιηλίδα.

Η περιουσία της Δανιηλίδας ήταν αφάνταστα μεγάλη («πλού­τη βασιλικά και όχι απλού ιδιώτη» μας λέει ο χρονογράφος.) Είχε πολλούς δούλους, απέραντα κτήματα, κοπάδια αμέτρητα, εργοστάσια, όπου γυναίκες ύφαιναν για λογαριασμό της υπέροχα μεταξωτά, θαυμάσια χαλιά, και ε­ξαίσια και λεπτά λινά. Το σπίτι της ήταν γεμάτο από πλού­σια ασημένια και χρυσά σκεύη. Στα σεντούκια της ήταν στοι­βαγμένα λαμπρά φορέματα, οι κασέλες της ξεχείλιζαν από βέργες σε πολύτιμα μέταλλα. Είχε ιδιόκτητο ένα μεγάλο μέρος της Πελοποννήσου, και όπως λέει κάποιος ιστορικός, ήταν πραγματικά «η βασίλισσα του τόπου».

Της Δανιηλίδας της άρεσε η πολυτέλεια και η επίδει­ξη, της άρεσαν όμως και οι ωραίοι άνδρες. Έτσι κινήθηκε το ενδιαφέρον της για το Βασίλειο, τον οποίο καλοδέχθηκε και τον περιποιήθηκε στο σπίτι της αναπτύσσοντας σύντομα πολύ στενές σχέσεις.

Ο Βασίλειος νυμφεύτηκε τελικά το γιό της χήρας, Ιωάννη. Το γεγονός πρέπει να είχε προξενήσει μεγάλη εντύπωση, καθ' ότι αφ' ενός επιβεβαιώνεται από διάφορες ιστορικές πηγές κι αφ' ετέρου ο λόγιος και αξιωματούχος της βυζαντινής αυλής, Ιωάννης Σκυλίτζης, έχει φιλοτεχνήσει δύο εικόνες του γάμου στη "Χρονογραφία" του, μία από την εκκλησία και μία από το γαμήλιο γεύμα.

Όταν επί τέλους ο Βασίλειος αποφάσισε να φύγει, η Δανιηλίς του έδωσε χρήματα, όμορφες φορεσιές, και τριάντα δούλους για να τον υπηρετούν. Με όλα αυτά ο φτωχός ιπποκόμος έγινε ένας μεγάλος άρχοντας, και μπόρεσε να παρουσιασθεί στον κόσμο και ν' αγοράσει και μερι­κά κτήματα στη Μακεδονία.

Χρόνια αργότερα, όταν ο Βασίλειος έγινε αυτοκράτορας πήρε τον Ιωάννη κοντά του δίνοντάς του το αξίωμα του πρωτοσπαθαρίου, ενώ τη Δανιηλίδα, όταν τον επισκέφθηκε στην Κωνσταντινούπολη, την υποδέχθηκε στα ανάκτορα της Μαγναύρας σα βασίλισσα και της παρα­χώρησε επίσημα τον τίτλο της βασιλομήτορος.

Άλλο γάμο με άνδρα δεν έκανε ο Βασίλειος. Θα ολοκληρώσουμε όμως, εν συντομία την ιστορία της ζωής του, προκειμένου να φανεί ξεκάθαρα, ότι ο αγράμματος Βασίλειος καμμία πνευματική ανησυχία δεν είχε, ώστε να κάνει πνευματικές ενώσεις, όπως παρουσιάζονται εξωραϊσμένα οι γάμοι του με τους άντρες από ορισμένους χριστιανούς ιστορικούς. Παρέμεινε σε όλη του τη ζωή, το ίδιο ανθρώπινο πλάσμα, το πρωτόγονο και άξεστο, με τα σκληρά και βάναυσα ενστικτα και τα βίαια πάθη. Στάθηκε πάντα ένας συμφεροντολόγος, ένας άνθρωπος με ταπεινή ψυχή, χωρίς κανένα ενδοιασμό και καμμιά λε­πτότητα, χωρίς τιμή.

Παρακοιμώμενος του αυτοκράτορα

Οταν ο Βασίλειος γύρισε απ' την Πάτρα στην Κωνσταντινούπολη ξαναμπήκε στην υπηρεσία του Θεοφιλίτση, οπότε δύο απρόοπτα περιστατικά τον έφεραν σ' επαφή με τον αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ΄. Ο αυτοκράτορας ήταν Εβραϊκής καταγωγής, ανίκανος, βωμολόχος, διεφθαρμένος και μέθυσος· με αυτό το προσωνύμιο έμεινε γνωστός στην Ιστορία: Μιχαήλ Γ΄ ο Μέθυσος. Ο Μιχαήλ διασπάθιζε σε γελοία έξοδα το δημόσιο χρήμα. Διοργάνωνε με το επιτελείο του όργια, τα οποία ξεκινούσαν με γελωτοποιούς και μίμους, αλλά κατέληγαν σε ακρωτηριασμούς ανυπόπτων πολιτών, θανατικές εκτελέσεις κ.λπ.. Ο Πατριάρχης Φώτιος εύρισκε πολύ αστείες τις διασκεδάσεις του αυτοκράτορα και πρόθυμα τον συναγωνιζόταν στο τραπέζι πίνοντας περισσότερο κι απ' τον ίδιο.

Σε ένα τέτοιο όργιο ο Βασίλειος πάλαιψε και νίκησε έναν -ανίκητο εως τότε- Βούλγαρο παλαιστή. Λίγες μέρες αργότερα κατάφερε να δαμάσει και ένα ωραιότατο άλογο, που κάποιος επαρχιακός διοικητής είχε στείλει στον Μιχαήλ και κανένας δεν μπορούσε να καβαλήσει. Ο βασιλιάς, ο οποίος αρεσκόταν τόσο στην παρέα γυναικών, όσο και ανδρών, κατάμαγεμένος απέσπασε από τον Θεοφιλίτση αυτό το όμορφο παλληκάρι, που ήταν τόσο καλός ιπποκόμος και τόσο ρωμαλέος παλαιστής, τον κατέταξε στους δικούς του ιπποκόμους και του έδωσε το αξίωμα του πρωτοστράτωρα.

Όταν αργότερα ο Σκύθης ευνούχος παρακοιμώμενος του Μιχαήλ καθαιρέθηκε τη θέση του -ύστερα από πρόταση του Βάρδα- κατέλαβε ο Βασίλειος, τον οποίο άλ­λωστε ο Μιχαήλ λάτρευε. Δεν κου­ραζόταν να λέει, πως μόνον αυτός ήταν ένας υπηρέτης πι­στός και αφοσιωμένος.

Δακτύλιος του Βασιλείου ως παρακοιμώμενου.

*

Ο παρακοιμώμενος ήταν αξίωμα στη βασιλική αυλή του Βυζαντίου. Προήλθε από το γεγονός, ότι ο αξιωματούχος αυτός κοιμόταν πρό της θύρας του βασιλικού κοιτώνα. Η άμεση σχέση του παρακοιμώμενου με τον βασιλιά εξηγεί, γιατί έλαβε το αξίωμα αυτό τόση μεγάλη σημασία. Ήταν πολλές περιπτώσεις, που οι παρακοιμώμενοι εκτελούντες καθήκοντα άμεσου βοηθού του βασιλιά για την άσκηση της εξουσίας ήταν αυτοί, που ουσιαστικά κυβερνούσαν το βυζαντινό κράτος.

Τη θέση του παρακοιμώμενου ασκούσαν -για ευνόητους λόγους- ευνούχοι. Στην περίπτωση όμως, του διεφθαρμένου αυτοκράτορα Μιχαήλ η κατάληψη της θέσης του παρακοιμώμενου από τον σφριγηλό ερωτικά και όμορφο Βασίλειο ήταν η πλέον ενδεδειγμένη.

Αίμα, ηδονή, θάνατος

Αργότερα, ο Μιχαήλ πάντρεψε τον ευνοούμενό του με την ερωμένη του, την Ευδοκία Ιγγερίνα, η οποία ήταν πολύ όμορφη και ο Μιχαήλ την είχε αρκετά χρόνια ερωμένη. Την έδωσε -λένε- στο Βασίλειο με τη συμφωνία πως οι σχέσεις Μιχαήλ - Ευδοκίας θα εξακολουθούσαν. Η σύμβαση φαίνεται πως τη­ρήθηκε τόσο καλά, πού οι αμερόληπτοι χρονογράφοι αναγνωρίζουν τον Μιχαήλ σαν πα­τέρα τών δύο πρώτων παιδιών του Βασιλείου (Κωνσταντίνου και Λέοντος - μετέπειτα αυτοκράτορα.)

Οι παλατια­νοί συγγραφείς πιο διακριτικοί φυσικά, γύρω άπό ένα τόσο λεπτό ζήτημα, προσπάθησαν αντίθετα να εξυμνήσουν, όχι μόνο την ομορφιά και τη χάρη της Ευδοκίας, μα ακόμα και τη σύνεση και την αρετή της. Όμως, κι αυτή ακόμα η επι­μονή τους δείχνει πως υπήρχε κάπου ένα νευραλγικό σημείο, κάπως ενοχλητικό για τη Μακεδονική δυναστεία. Μο­νάχα ο Βασίλειος φαίνεται πως συμβιβάστηκε άκοπα με αυτή τη δύσκολη κατάσταση. Είχε άλλωστε και τον τρόπο να παρηγορηθεί. Ήταν ερωμένος της Θέκλας, της αδελφής του αυτοκράτορα και ο Μιχαήλ έκλεινε τα μάτια του μπροστά σ' αυτό το σύνδεσμο, όπως και ο Βασίλειος έκλεινε τα δικά του μπροστά στη μοιχεία της γυναίκας του. Έτσι λοι­πόν όλοι αυτοί αποτελούσαν την πιο όμορφη οικογένεια, που μπορεί κανείς να φαντασθεί.

Όταν ο Βασίλειος διείδε, ότι ο Καίσαρας Βάρδας αποτελούσε εμπόδιο στις φιλοδοξίες του τον συκοφάντησε στον αυτοκράτορα και τελικά με συνεργό τον γαμπρό του Βάρδα, Συμβάτιο, τον σκότωσε. Το πτώμα του Βάρδα μπροστά στα μάτια του αδιάφορου ή ανίσχυρου αυτοκράτορα κομματιάστηκε, ενώ οι όρχεις του κρεμάστηκαν σε κοντάρι και τους γυρόφερναν για θέαμα. Ο Πατριάρχης Φώτιος, σαν καλός αυλικός, έσπευσε να συγχαρεί τον αυτοκράτορα, που ξέφυγε από τόσο μεγάλους κινδύνους. Ο Βασίλειος ήταν τώρα ο νικητής και ο Μιχαήλ την ημέρα της Πεντηκοστής της 26ης Μαίου 866, τον ανακήρυξε συμβασιλέα.

Η ευγνωμοσύνη δέν ήταν η χαρακτηριστική αρετή του Βασιλείου. Επειδή οι χθεσινοί του συνένοχοι και ιδιαίτερα ο Συμβάτιος του ζητούσαν απαιτητικά το μερίδιο τους από την εξουσία και τις τιμές, αφού τώρα πια του ήταν άχρηστοι τους έδιωξε χωρίς κανέναν ενδοιασμό και όταν οι δυσαρεστημένοι εστασίασαν, ο Βασίλειος τιμώρησε αυστηρά την ανταρσία τους. Τους έβγαλε τα μάτια και αφού έκοψε το δεξί χέρι του Συμβάτιου και τη μύτη ενός άλλου συνεργάτη του, τους εξόρισε.

Ο Μιχαήλ, που συνέχισε τα μεθύσια και τις διασκεδάσεις και «ξόδευε τους θησαυρούς του Κράτους σκορπίζοντας το χρήμα με το φτυάρι με κίναιδους, οργανοπαίκτες, χορεύτριες κι ένα πλήθος από ακόλαστους ανθρώπους», ήταν τώρα το τελευταίο εμπόδιο, που είχε απομείνει στον Βασίλειο στην προσπάθειά του για αναρρίχηση στον αυτοκρατορικό θρόνο. Έτσι, στις 23 Σεπτεμβρίου του 867, ύστερα από ένα ακόμα μεθύσι του Μιχαήλ σε δείπνο στό παλάτι του Αγίου Μάμαντα ο Βασίλειος με τους συνεργάτες του δολοφονούν τον Μιχαήλ· πρώτα του κόβουν και τα δύο χέρια κι ύστερα τον ξεκοιλιάζουν χύνοντας τα εντόσθιά του στο πάτωμα.

Παραμερίζοντας όλα τα εμπόδια που τον χώριζαν από τό θρόνο, ο Βασίλειος ήταν αυτοκράτορας. Πρώτη του φροντίδα ήταν να εγκαταστήσει στα διαμερίσματα της νόμιμης αυτοκράτειρας τη γυναίκα του, την Ευδοκία Ιγγερινή, που ως την τελευταία στιγμή ήταν η ερωμένη του Μιχαήλ Γ΄, αν και είχε δώσει το λόγο του στη Θέκλα. Λίγα χρό­νια αργότερα, απόκτησε μάλιστα απ' αυτήν ένα γιό, που ήταν το πρώτο νόμιμο παιδί του, και ύστερα, άλλες τέσσερες θυγατέρες (τις έβαλε σε μοναστήρι, προκειμένου να τις αποκαταστήσει.) Βλέπουμε πώς την ψυχή του Αρμένιου χωριάτη, που είχε μείνει χυδαία, στο βάθος της δεν τη δυσκόλευαν τέτοιες μάταιες λεπτότητες.

Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του γνωρίζοντας την επιρροή και δύναμη, που είχαν οι καλόγεροι έκτισε περί τα εκατό μοναστήρια, τους ενίσχυε συνεχώς και τους κολάκευε. Εκείνη την εποχή οι καλόγεροι έγιναν οι πιο αφοσιωμένοι και πιστοί στυλοβάτες της μακεδονικής δυναστείας. Έπίσης ξόδεψε πολλά χρήματα για την ανακαίνιση, τη διακόσμηση και το στολισμό με εικόνες του ναού των Αγίων Στεργίου και Βάκχου, που αναφέρονται στις τελετές γάμων μεταξύ ανδρών

Ο Βασίλειος πέθανε το 886 σε ηλικία εβδομηντατεσσάρων ετών κατά τη διάρκεια κυνηγιού. Είναι πολύ πιθανόν να δολοφονήθηκε, όπως ο Βάρδας κι ο Μιχαήλ, κι αυτός από συνωμοσία (βλ. σχετική μελέτη του Vogt: "La jeunesse de Leon VI", στη "Revue Historique", τ. 174, 1934) αν και βυζαντινές πηγές ισχυρίζονται, ότι σκοτώθηκε από τα κέρατα ελαφιού (Λέων Γραμματικός, 262.)

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

«Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», Εκδοτική Αθηνών.

Κ. Παπαρρηγόπουλου, «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους».

Γ. Κορδάτου, «Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας».

Κ. Σάθα, "Μεσαιωνική Βιβλιοθήκη".

Ι. Σκυλίτζη, «Χρονογραφία», εκδ. «Μίλητος», Αθήνα.

Βασίλιεφ, «Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας 324-1453», εκδ. «Μπεργαδή».

Καρόλου Ντίλ, «Βυζαντινές μορφές», εκδ. «Μπεργαδή», Αθήνα, 1969.

Τζών Μπόσγουελ, «Γάμοι μεταξύ ανδρών», εκδ. «Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος», Αθήνα, 2004.

Εγκυκλοπαίδειες «Ήλιος», «Πάπυρος Λαρούς».

.

ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΑΓΙΑ ΖΕΥΓΑΡΙΑ ΟΜΟΦΥΛΩΝ
Από τη Βίβλο έως τις μέρες μας ...;

Παρουσιάζονται δειγματοληπτικά ορισμένες χαρακτηριστικές περιπτώσεις ιερών ζευγαριών ατόμων ιδίου φύλου από την πλούσια σχετική χριστιανική παράδοση.

Δαβίδ - Ιωνάθαν: Μιά τρυφερή σχέση

Από την πρώτη στιγμή, που συνάντησε ο μεγαλύτερος γιός του βασιλιά Σαούλ, Ιωνάθαν, τον Δαβίδ η καρδιά του άρχισε να κτυπά δυνατά για αυτόν τον ωραίο και δυνατό -σύμφωνα με τις βιβλικές περιγραφές- νέο, ο οποίος μόλις είχε νικήσει τον Γολιάθ. Η αμοιβαία έλξη των δύο ανδρών περιγράφεται στο βιβλίο «Βασιλειών Α΄»: «Η ψυχή του Ιωνάθαν συνεδέθη μετά της ψυχής του Δαυίδ, και ηγάπησεν αυτόν ο Ιωνάθαν ως την ιδίαν αυτού ψυχήν» (18:1). Ο Δαβίδ -ανύπαντρος ακόμα- έζησε μαζί με τον Ιωνάθαν στο σπίτι του Σαούλ και «διέθετο Ιωνάθαν και Δαυίδ εν τω αγαπάν αυτόν κατά την ψυχήν αυτού» (18:2-3.)

Οι περιγραφές αυτές μας κάνουν να αναρωτηθούμε άν ο Ιησούς αγαπούσε μόνο τον Ιωάννη κι όχι τους άλλους Αποστόλους. Η ιδιαίτερη αγάπη του προς τον Ιωάννη ενισχύεται κι από το γεγονός, ότι ενώ πέθαινε στο σταυρό, ανέθεσε στον Ιωάννη την προστασία της μητέρας του, κάτι, που γίνεται και σε ένα νυμφευμένο ζεύγος, όταν ο ένας πεθαίνει.

.

Το ζεύγος των αγίων Περπέτουας - Φηλικιτάτης

Το πρώτο μεταβιβλικό ζεύγος ομόφυλων αγίων ήταν ένα ζεύγος γυναικών: η Αγία Περπέτουα και η Αγία Φηλικιτάτη (1 Φεβρουαρίου), μια 22χρονη Ρωμαία αριστοκράτισσα και η θεραπαινίδα της, οι οποίες ήταν μαζί στη ζωή (αρχές γ΄ αι.), αλλά και στο θάνατο, που -σύμφωνα με το Συναξάρι- ήταν μαρτυρικός, λόγω της χριστιανικής τους πίστης. Αν και μαζί τους μαρτύρησαν κι άλλοι τέσσερις προσήλυτοι, οι δύο αυτές γυναίκες ήταν, που ενέπνευσαν τη φαντασία των Χριστιανών, ενώ οι υπόλοιποι πολύ σπάνια αναφέρονται τους επόμενους αιώνες.

Δεν ήταν σαφής η πραγματική φύση της σχέσης τους· και οι δύο είχαν από ένα μωρό. Ο γάμος βέβαια μιάς νεαρής γυναίκας στη Ρώμη εκείνης της εποχής δεν ήταν ενδεικτικός των ερωτικών της προτιμήσεων. Η αμφιβολία εντείνεται από το γεγονός, ότι, ενώ αναφέρονται διάφοροι άλλοι συγγενείς εμπλεκόμενοι στις περιγραφές των τελευταίων ημερών της ζωής τους και του μαρτυρίου τους (κυρίως ο πατέρας της Περπέτουας και ο αδελφός της Φηλικιτάτης) είναι καταφανέστατη η απουσία κάποιου συζύγου.
Η Περπέτουα πρό του μαρτυρίου της είδε σε όραμα, ότι ξεντύθηκε «και έγινε άντρας», ενώ στο τέλος και οι δύο γυναίκες δοξάστηκαν ως «ανδριώτατοι ...; στρατιώται εκλεκτοί».

.

Το ζεύγος των αγίων Πολύευκτου - Νέαρχου

Τον επόμενο αιώνα στην Αρμενία, οι άγιοι Πολύευκτος και Νέαρχος (9 Ιανουαρίου) περιγράφονται από το Συναξαριστή ως «αδελφοί, όχι εκ γενετής, αλλά λόγω αγάπης». Το Αρμενικό Συναξάρι επί πλέον αναφέρει, ότι «ήταν ο ένας σύντροφος του άλλου». Είχαν μεταξύ τους «τη στενότερη δυνατή φιλία γιατί ήταν σύντροφοι και υπηρετούσαν μαζί» (ήταν Ρωμαίοι στρατιώτες.) Ο Συμεών ο Μεταφραστής προσθέτει: «Ήταν δεμένοι μεταξύ τους με μια φιλία πιο δυνατή από το αίμα της συγγένειας. Αυτή η παθιασμένη ένωση τους έδενε και τους έκανε να πιστεύουν, ότι ο ένας ζούσε και ανέπνεε στο σώμα του άλλου». [«Ούτω δε φιλία προς αλλήλους συνδεδεμένοι, ως πολλώ πλέον αίματος τε και συγγενείας, εκ της κατά πόθον ακριβούς ομονοίας συνηρμόσθαι αυτών τας ψυχάς, εκάτερον τε εν εκατέρου σώματι ζήν όλως ή και αναπνείν οίεσθαι» (417)].

.

Ο Νέαρχος ήταν χριστιανός ενώ ο Πολύευκτος όχι, όταν όμως είδε σε όραμα το Χριστό πήρε κι αυτός το μέρος τους. Ο Νέ­αρχος έμαθε, πως οι στρατιώτες, που θα θυσίαζαν στα είδωλα θα προάγονταν, ε­νώ οι χριστιανοί, που θα αρνούνταν θα αποκεφαλίζονταν. Λυπήθηκε τότε πολύ, γιατί θα αποχωρίζονταν με τον (ειδωλολάτρη, σύμφωνα με αυτά, που μέχρι τότε γνώριζε) Πολύευκτο, εφ' όσον μόνο αυτός, ως χριστιανός, θα πήγαινε στον Παράδεισο. Ανέφερε λοιπόν στον Πολύευκτο, πως αισθανόταν απαρηγόρητος για τον επικείμενο χωρισμό τους.

Ο Πολύευκτος, αναπήδησε και αγκάλιασε («περιπλακείς») τον Νέαρχο, εκλιπαρώντας τον να μάθει την αιτία του επικείμενου χωρισμού τους. Δεμένος («συνημμένος») με τον Νέαρχο με «αγάπη χωρίς όρια», ήταν έτοιμος να κάνει τα πάντα γι' αυτόν, να βασανιστεί, να πεθάνει ή να πάθει ο,τιδήποτε άλλο, μην ενδιαφερόμενος ακόμα ούτε για τα παιδιά του, γιατί θεωρούσε την αγάπη του για τον Νέαρχο πιο σημαντική. Τότε ο Πολύευκτος τον ρώτησε: «Αυτό είναι που φοβόσουν, Νέαρχε, και υποπτευόσουν για μας από την αρχή; Συνειδητοποίησες λοιπόν, όλα όσα αφορούν το σαρκικό μέρος της σχέσης μας;» («έοικας ούν τα μεν σωματικά της φιλίας ημών έγνωκέναι», Ομπέ, σελ. 89. Βλ επίσης: Τζών Μπόσγουελ, «Γάμοι μεταξύ ανδρών», εκδ. «Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος», Αθήνα, 2004.])

.

Λόγω της συγκυρίας ο Πολύευκτος αποκάλυψε πως κι εκείνος πίστευε στο Χριστό, τον οποίο είχε δει σε όραμα ως νεανίσκο και, παρ' όλο που δεν είχε βαπτισθεί, κινδύνευε να μαρτυρήσει στα χέρια των Ρωμαϊκών Αρχών.

Ο πεθερός του προσπαθούσε να τον αποτρέψει υπενθυμίζοντάς του τη σχέση του με τη γυναίκα του. Ο Πολύ­ευκτος του απάντησε: «Για ποια γυναίκα και παιδιά θα περηφανευτώ τώ­ρα;» και δεν υπέκυψε. Ποτέ του όμως, δεν ξέχασε την αγάπη του για τον Νέαρχο, γιατί ήταν μία ψυ­χή και («διάθεσις») σε δύο σώματα. Οι τελευταίες του λέξεις κατά το μαρτύριό του ήταν: «Νέαρχε, αδελφέ μου, να θυμάσαι τον μυστικό μας όρκο» (σημ. ο Πολύευκτος ανακηρύχτηκε ο προστάτης άγιος των όρκων).

.

Η αγάπη ανάμεσα στον Πολύευκτο και τον Νέαρχο είναι η κινητήριος δύ­ναμη αυτής της ιστορίας, αλλά και το πιο συγκινητικό στοιχείο, κι ας αφο­ρούσε αρχικά έναν εθνικό κι ένα χριστιανό. Αυτό το σημείο της ι­στορίας υπερβαίνει την ορθόδοξη άποψη της θρησκείας. Ο Πολύευκτος πε­θαίνει πεπεισμένος, ότι θα πάει στον Παράδεισο και έτσι θα είναι για πάντα μαζί με τον Νέαρχο (κι όχι με τη γυναίκα του, ή τα παιδιά του). Το κύριο θέμα τόσο αυτής της ιστορίας, όσο και της προηγούμενης των Περπέτουας - Φηλικιτάτης είναι παρόμοιο. Οι σύζυγοι και τα παιδιά είναι ασήμαντοι για τους αγίους. Αυτό που κυριαρχεί στις διηγήσεις και τίθεται υπεράνω όλων είναι οι στενές τους σχέσεις.

.

Το ζεύγος των Αγίων Σέργιου και Βάκχου

Το ζεύγος αγίων, που άσκησε τη μεγαλύτερη επιρροή στο χριστιανικό κόσμο ήταν οι Άγιοι Σέργιος και Βάκχος (7 Οκτωβρίου.) Ζούσαν σαν ένας άνθρωπος στην αγάπη τους για τον Χριστό και αχώριστοι στο στρατό αυτού του κόσμου (ήταν Ρωμαίοι στρατιώτες), ενωμένοι όχι από τη φύση αλλά από την πίστη. Πάντα τραγουδούσαν και έλεγαν: «Τι καλόν και τι τερπνόν εστί συγκατοικώσιν οι αδελφοί επί τω αυτώ».

.

Το ζεύγος των Αγίων Σέργιου και Βάκχου, ενώ ενώνονται φέροντας χρυσά περιλαίμια. Ανάμεσά τους διακρίνεται ο Ιησούς στον παραδοσιακό ρόλο του κουμπάρου. (Μονή Αγ. Αικατερίνης, Σινά, ζ΄αι.).

*

Σύμφωνα με το Συναξάρι τους, μαρτύρησαν επειδή έγιναν χριστιανοί. Για αρχή τους έβγαλαν τις στολές, τους φόρεσαν γυναικεία ρούχα και τους έβαλαν να παρελάσουν μπροστά απ' όλη την πόλη, προς το παλάτι, με βαριές αλυσίδες στο λαιμό. Αυτός ήταν ο κλασικός τρόπος για την κοινωνική ταπείνωση ενός σχετικά ανδροπρεπή πολεμιστή και θυμίζει την ποινή για ομοφυλοφιλικές πράξεις, όπως περιγράφεται από τον Προκόπιο (Μυστική Ιστορία,11), τον Μαλάλα και το Θεοφάνη

.

Στο μαρτύριο, που ακολούθησε πρώτος πέθανε ο Βάκχος. Ενώ ο Σέργιος θλιμμένος για την απώλεια του φίλου του έκλαιγε, ο Βάκχος εμφανίστηκε εμπρός του, σαν λαμπρός άγγελος και του είπε: «Βιάσου αδελφέ μου και μέσω μιάς όμορφης και τέλειας ομολογίας, ακολούθησέ με και απόκτησέ με στο τέλος της πορείας. Το δικό σου βραβείο θα είναι να είμαι μαζί σου». Η υπόσχεση αυτή του Βάκχου είναι αξιοσημείωτη κι ενδεικτική του είδους των σχέσεών τους. Ανταμοιβή του Στέργιου δεν θα ήταν η αγιοποίηση, ούτε ο στέφανος του μάρτυρα, ούτε ο Παράδεισος, αλλά ο ίδιος ο Βάκχος.

.

Οι Άγιοι Σέργιος και Βάκχος σε σύγχρονη αγιογραφία από το διαδίκτυο.

*

Στην πιο γνωστή βιογραφία τους, εκείνη του Συμεών του Μεταφραστή, ο Σέργιος αποκαλείται «τρυφερός σύντροφος» (ο γλυκύς εταίρος και εραστής) του Βάκχου. Οι Σέργιος και Βάκχος έγιναν το προεξέχον ζεύγος, που επικαλείται στις τελετές ένωσης ομοφύλων.

*     *     *

 Πρόσφατα δύο ομοφυλόφιλοι ιερείς της Αγγλικανικής Εκκλησίας παντρεύτηκαν κατά τη διάρκεια κανονικής θρησκευτικής τελετής στο ναό του Αγίου Βαρθολομαίου στο Λονδίνο, οπότε διαβάστηκε το Ευαγγέλιο, ακούστηκαν ύμνοι κι ανταλλάχθηκαν βέρες. «Ενώπιον Θεού και ανθρώπων» οι κληρικοί Πήτερ Κόουελ και Ντέηβιντ Λόρντ αντάλλαξαν όρκους αιώνιας αγάπης και αφοσίωσης συνεχίζοντας την μακρόχρονη χριστιανική παράδοση των γάμων μεταξύ ανδρών.

.

Για λόγους κοινωνικού κατατρεγμού η Εκκλησία -αντίθετη στην παράδοσή της- με εγκυκλίους της (7/2/1834, 26/9/1862) απαγόρευσε τελικά την τελετή της αδελφοποιίας, απειλώντας με τιμωρίες τους παραβάτες λαϊκούς και ιερείς. Αδελφοί και αδελφές λέγονται οι μοναχοί/ές, αδελφάτα τα θρησκευτικά σωματεία, ενώ από την τελετή της αδελφοποιίας προέκυψε και ο χαρακτηρισμός των ομοφυλοφίλων: Αδελφές.

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΕΙΣ ΑΔΕΛΦΟΠΟΙΗΣΙΝ

Άγιον Όρος, μονή Παντελεήμονος, φύλλα 60-62

    Ποιεί ο ιερεύς ευλογητόν, τρισάγιον, Παναγία τριάς, Πατέρ ημών, ότι σού έστιν, απολυτίκιον της ημέρας, και κοντάκιον και του αγίου της μονής, ωσαύ­τως και το κοντάκιον και θεοτόκιον. Είτα τίθησιν το άγιον Εύαγγέλιον εν τω αναλογίω και τίθησι τας δεξιάς χείρας επάνω αυτού οι μέλλοντες αδελφοί ποιηθήναι, κρατούσι δε κηρούς άπτοντας και ο ιερεύς λέγει τάς ευχάς μεγαλοφώνως.

    Αγαπητοί ηκούσατε την ευαγγελικήν φωνήν την λεγουσαν, του Κυρίου δεήθωμεν, ταύτα εντέλλομαι υμίν ίνα αγαπάτε αλλήλους και του μεγάλου Παύλου λέγοντος· η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ουκ ασχημονει, η αγάπη ου ζητεί τα εαυτής, ου λογίζεται το κακόν, ή αγάπη ουδέποτε εκπίπτει εν Χριστώ τω Θεώ ημών, ως και Δαβίδ προφητικώς φάσκει· ιδού δη τί καλόν, ή τί τερπνόν άλλ' ή τό κατοικείν αδελφούς άμα εν αγάπη Θεού. Πορεύεσθε πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

    Είτα λέγει την συναπτήν· εν ειρήνη του Κυρίου δεηθώμεν.

    Υπέρ της άνωθεν ειρήνης και τής σωτηρίας των ψυχών ημών, του Κυρί­ου δεηθώμεν ...;

    Και αλλάσσουν τας χείρας αυτών εν τω Αγίω Ευαγγελίω. ο έχων ά­νω τίθησιν υποκάτω. Είτα επεύχεται ο ιερεύς λέγων την ευχήν ταύτην του Κυρίου δεήθωμεν.

    Δέσποτα Κύριε ο Θεός ημών, ο ποιήσας τον άνθρωπον κατ' εικόνα σην και ομοίωσιν, και δούς αυτώ εξουσίαν πάσης σαρκός αϊδίου, ο ευδοκήσας τους αγίους σου αποστόλους Φίλιππον και Βαρθολομαίον αδελ­φούς γενέσθαι, ου δεσμουμένους φύσεως, αλλά πνεύματος αγίου κοινω­νία, ο και τους αγίους σου μάρτυρας Σέργιον και Βάκχον αδελφούς γενέ­σθαι αξιώσας, αυτός ευλόγησον και τους δούλους σου τούτους, όδεινα και όδεινα, ου δεσμουμένους φύσεως αλλά πίστεως τρόπω· δός αυτοίς, Κύριε, του αγαπάν αλλήλους αμισήτους και ασκανδαλίστους είναι πάσας τας ημέρας της ζωής αυτών· πρεσβείαις της αγίας Θεοτόκου και πάντων των αγί­ων σου, ότι σον το κράτος και σου έστιν ή βασιλεία και η δύναμις και η δόξα, του πατρός και του υιού και του Αγίου Πνεύματος.

    Του Κυρίου δεηθώμεν. Κύριε ο Θεός ημών, ο εν τη κατά σάρκα σου οικονομία Ιάκωβον και Ιωάννην, υιούς Ζεβεδαίου, ου κατηξιώσας αδελφούς γενέσθαι, αλλά μαθητάς και αποστόλους αναδείξας· αυτός και νύν, τους δούλους σου τού­τους τους πνευματικήν αγάπην εαυτούς αγαπήσαντας, εν ειρήνη και ομονοία διατήρησον πάσας τας ήμερας τής ζωής αυτών, εργαζομένους τας εντολάς σου. Και κατεύθυνον την οδόν αυτών, την λαμπάδα αυτών άσβεστον διατήρησον, συγκαταρίθμων αυτούς μετά των πέντε φρονίμων παρ­θένων, σώσον, ελέησον αυτούς ένεκεν του ονόματός σου το επεκεκλημένον υπ' αυτούς και καταξίωσον αυτούς χάριν ευρείν ενώπιόν σου, ό­τι ουκ ην τα σαρκικά ως τα πνευματικά.

Ότι ελεήμων και φιλάνθρωπος Θεός υπάρχεις, και σοι την δόξαν αναπέμπομεν τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνευματι. Αμήν.

    Του Κυρίου δεήθωμεν.

    Κύριε ο Θεός ημών, ο συναθροίσας τους αγίους σου αποστόλους εν νεφέλαις και ενώσας αυτούς ενταύθα αδελφούς εν διλήμματι αγίω, εις ειρήνην και σωφροσύνην εις αγάπην ανυπόκριτον και εις έργα αγαθά εργαζομένους τας εντολάς σου, χάριτι και οικτιρμοίς και φιλανθρωπία του μονογενούς σου Υιού, μεθ' ου ευλογητός ει, συν τω παναγίω και αγαθώ και ζωοποιώ σου πνεύματι. Αμήν.

    Του Κυρίου δεηθώμεν...

    Ελέησον ημάς, ο Θεός, κατά το μέγα σου έλεος -δεόμεθά σου- έτι δεόμεθα υπέρ των γενομένων αδελφών όδεινα και όδεινα ελέους, υγείας, ζωής, και σωτήριας, και αφέσεως των αμαρτιών είπομεν.

    Ότι αγαθός και φιλάνθρωπος Θεός υπάρχεις, και σοι την δόξαν αναπέμπομεν.

    Τροπάριον ήχος πλάγιος β'.

    Τω συνδέσμω ταις αγάπαις συνδεόμενοι οι αυτάδελφοι τω δεσπόζοντι των όλων εαυτούς Χριστώ αναθεμένοι, ωραίους πόδας εξατενίζοντες ευαγγελιζόμενοι πάσιν ειρήνην.

    Και ασπάζονται το Άγιον Ευαγγέλιον και αλλήλους και απόλυσις.

ΠΗΓΕΣ:

http://freeinquiry.gr/pro.php?id=569

http://www.pare-dose.net/?p=4524

http://freeinquiry.gr/pro.php?id=565

Από mytf @ Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012 11:10 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: σκάνδαλα , χριστιανισμός , βυζάντιο , ομοφυλόφιλοι , ιστορία

Οι ιππόκαμποι, σημειωμένοι με κόκκινο σε τρισδιάστατο μοντέλο του ανθρώπινου εγκεφάλου.
Ο ιππόκαμπος σχετίζεται με την αποκρυστάλλωση των αναμνήσεων και τη χωρική αντίληψη
(Πηγή: Life Science Database υπό την άδεια (CC)BY-SA-2.1-JP/βλ. και Wikipedia)

Να ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο από το Scientific American που εμφανίστηκε στην ιστοσελίδα τους πέρυσι, στα μέσα του 2011 (το είδα στο Atheist Oasis μόνο που τα δικά τους συμπεράσματα μου φαίνονται υπερβολικά βεβιασμένα δεδομένης της έρευνας).

Η μελέτη στην οποία αναφέρεται το άρθρο είναι η μελέτη των Amy D.Owen, R.David Hayward, Harold G.Koenig, David C.Steffens και Martha E.Payne με τίτλο "Θρησκευτικοί Παράγοντες και Ατροφία του Ιπποκάμπου στην Τρίτη Ηλικία" ("Religious Factors and Hippocampal Atrophy in Late Life") και μπορείτε να τη διαβάσετε αυτούσια εδώ (δεν είναι και πολύ μεγάλη).

To Scientific American σημειώνει για την έρευνα αυτή (αν και με περισσό ενθουσιασμό) μεταξύ άλλων:

Σε αυτή την έρευνα, οι Owen κ.ά. χρησιμοποίησαν μαγνητική τομογραφία για να μετρήσουν τον όγκο του ιπποκάμπου, ενός κεντρικού τμήματος του μεταιχμιακού συστήματος που εμπλέκεται με το συναίσθημα και τη δημιουργία αναμνήσεων. Αξιολόγησαν τις μαγνητικές 268 ανδρών και γυναικών 58 ετών και άνω (από τις νοτιοανατολικές πολιτείες των ΗΠΑ), που αρχικά είχαν συγκεντρωθεί για τις ανάγκες της μελέτης "Νευρο-νοητικά Αποτελέσματα της Κατάθλιψης στους Ηλικιωμένους", αλλά είχαν απαντήσει και αρκετές ερωτήσεις σχετικά με τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις. Η έρευνα των Ownen κ.ά. είναι μοναδική στο ότι εστιάζει συγκεκριμένα στη σύγκριση θρήσκων και άθρησκων ατόμων. Αυτή η έρευνα επίσης ξεχώρισε από τους συμμετέχοντες και άτομα που ήταν "αναγεννημένα" ή είχαν θρησκευτικές εμπειρίες που τους άλλαξαν τη ζωή.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ιδιαίτερα μεγαλύτερη ατροφία στον ιππόκαμπο σε άτομα που ανέφεραν πως είχαν θρησκευτικές εμπειρίες που τους άλλαξαν τη ζωή. Επιπλέον βρήκαν σημαντικά μεγαλύτερη ατροφία του ιπποκάμπου μεταξύ αναγεννημένων Προτεσταντών, Καθολικών και ατόμων που δεν ανήκαν σε κάποιο θρήσκευμα σε σχέση με Προτεστάντες που δεν δήλωναν αναγεννημένοι.

Οι ερευνητές ερμηνεύουν τα αποτελέσματά τους ως εξής (και σημειωτέον πως και οι ίδιοι παραδέχονται τα μειονεκτήματα της έρευνας και το πρωτότυπό της, οπότε δεν μπορεί να γίνει σύγκριση με παλιότερη έρευνα)

Ένας τρόπος να ερμηνευθούν τα ευρήματα είναι εντός του πλαισίου της υποτιθέμενης επίπτωσης του αθροιστικού άγχους στον ιππόκαμπο. Αν και κάποιες θρησκευτικές μεταβλητές έχει βρεθεί να έχουν θετικές επιπτώσεις στην πνευματική υγεία, άλλοι θρησκευτικοί παράγοντες μπορούν να είναι πηγή άγχους. Η έρευνα σχετικά με τη βιολογική διαδικασία με την οποία μπορεί το άγχος να επηρεάσει τον όγκο του ιπποκάμπου εξέτασε κυρίως το νευρωνικό θάνατο, μειωμένη νευρογένεση και δενδριτική απόσυρση. Η υπόθεσης ευαισθησίας στα γλυκοκορτικοειδή προτάσσει πως το χρόνιο άγχος αλλάζει τον ιππόκαμπο αυξάνοντας τα επίπεδα γλυκοκορτικοοειδών, τα οποία με τη σειρά τους αυξάνουν το χρονικό διάστημα κατά το οποίο ο ιππόκαμπος καθίσταται επιρρεπής σε ζημιά από άλλες πηγές. Η μέτρηση του άγχους που χρησιμοποιήθηκε σ'αυτή τη μελέτη δε συσχετίστηκε με αλλαγές στον όγκο του ιππόκαμπου, πιθανώς λόγω του ότι εντόπισε πηγές άγχους που ήταν οξείες και όχι αθροιστικές. Η έρευνα δείχνει πως η σχέση μεταξύ άγχους και όγκου του ιπποκάμπου εντοπίζεται στο αθροιστικό και όχι στο οξύ άγχος, και αυτό καθιστά το πλαίσιο του αθροιστικού άγχους ως εύλογη ερμηνεία των αποτελεσμάτων.

Μεγαλύτερη ατροφία του ιπποκάμπου παρατηρήθηκε κατά μήκος σε αυτή τη μελέτη μεταξύ αναγεννημένων Προτεσταντών, Καθολικών και εκείνων που δήλωναν πως δεν ανήκαν σε κάποιο θρήσκευμα, σε σχέση με μη αναγεννημένους Προτεστάντες. Αυτά τα ευρήματα ίσως αντικατοπτρίζουν ενδεχόμενο αθροιστικό άγχος που σχετίζεται με το να είναι κανείς μέλος μιας θρησκευτικής μειονότητας. Αν και θρησκευτικοί παράγοντες έχουν συσχετιστεί θετικά με τη νοητική υγεία, μελέτες έχουν δείξει πως τα μέλη θρησκευτικών μειονοτήτων μπορεί να εκτίθενται σε αγχογόνους παράγοντες που σχετίζονται με αυτή τους την επιλογή. Μεγαλύτερη ατροφία του ιπποκάμπου βρέθηκε να σχετίζεται κατά μήκος και με την ύπαρξη θρησκευτικών εμπειριών που άλλαξαν τη ζωή του ατόμου. Πνευματικές εμπειρίες που δεν ερμηνεύονται εύκολα εντός του νοητικού πλαισίου ή ενός συνόλου θρησκευτικών πεποιθήσεων έχει δειχθεί σε παλαιότερες έρευνες να δημιουργούν προβλήματα στην ατομική ευεξία. Τέτοιες εμπειρίες έχουν τη δυνατότητα να παράξουν αμφιβολίες για πεποιθήσεις που το άτομο παλαιότερα δεν αμφέβαλε, και αυτό να προκαλέσει αθροιστικό άγχος, ακόμα και αν η εμπειρία είχε χαρακτηριστεί ως θετική. Αν η εμπειρία προκαλέσει αλλαγή θρησκευτικής ομάδας, τα υπάρχοντα κοινωνικά δίκτυα μπορούν να διασπαστούν ως αποτέλεσμα. Έτσι, ως πιθανές πηγές αθροιστικού άγχους, και τα μέλη θρησκευτικών μειονοτήτων και οι συνταρακτικές θρησκευτικές εμπειρίες μπορούν να συμβάλλουν στη δημιουργία συνθηκών που δρουν αρνητικά για τον όγκο του ιπποκάμπου.

Ουσιαστικά οι μελετητές εικάζουν πως το παρατεταμένο άγχος λόγω θρησκευτικών πεποιθήσεων μπορεί να προκαλέσει μείωση του όγκου του ιπποκάμπου. Προτείνουν πως το άγχος μπορεί να οφείλεται είτε λόγω της συμμετοχής σε θρησκευτικές μειονότητες (το ίδιο βρήκαν να ισχύει και για μη θρησκευόμενος, ως κατ'εξοχήν μέλη θρησκευτικής μειονότητας στις ΗΠΑ), ή και να εξωτερικοποιείται ως μεγάλη φαινομενικά βεβαιότητα (ως born-again αναγέννηση ή μετά από μια συγκλονιστική πνευματική εμπειρία). Αλλά δεδομένου πως είναι η πρώτη φορά που γίνεται μια τέτοια είδους έρευνα, τα αποτελέσματά της δεν μπορούν να επαληθευτούν (ειδικά και λόγω των γεωγραφικών περιορισμών της έρευνας).

Τα ευρήματα της μελέτης είναι σίγουρα πολύ ενδιαφέροντα, αλλά έχω κι άλλον ένα λόγο που την αναφέρω. Είναι το ότι βλέπω πως αρκετοί συνάθεοι πέσανε με τα μούτρα να χαρούνε με την είδηση λες και αποδεικνύει κάποια ιδιαίτερη ψυχοπαθολογία της θρησκείας (που προφανώς δεν το κάνει, αφού παρόμοια ευρήματα υπήρξαν και για μη θρησκευόμενους).

Πάντως θα είναι ενδιαφέρον να δούμε στο μέλλον αν θα επιβεβαιωθούν τα ευρήματα της έρευνας περί ατροφίας του ιπποκάμπου λόγω θρησκειογενούς άγχους.

Πηγή: http://onthewaytoithaca.wordpress.com/2012/01/24/religious-experiences-and-hippocampal-atrophy/

Από mytf @ Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2012 6:29 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: επιστήμη , θρησκεία , ανθρωπος

ΥΠΑΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ - www.ysee.gr

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ 247/20.1.2012

*

Από mytf @ Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2012 7:13 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: υσεε , ανακοίνωση

Νοσηρότητα, ανοησίες
κι ατεχνία στη χριστιανική Αγιογραφία.

Ευλαβές στέκει το ρωμιοποίμνιο...
*

Δαίμονας. (Λεπτομέρεια από τη Δευτέρα Παρουσία).
*

Ο αρχάγγελος Μιχαήλ νικά το Διάβολο.
*

Δαίμονας.
*

Ο κυνοκέφαλος άγιος Χριστόφορος. (Εικόνισμα από την Καππαδοκία).
*

Δαίμονες τής Κόλασης (Χαλκογραφία τού Αγίου Όρους).
*

Ζωόμορφος δαίμονας (Μικρά Ασία).
*

Διάβολος μεταμορφώνεται σε φιδόμορφο δράκοντα.
*

"Θηρίον, το αναβαίνον εκ τής αβύσσου". (Ταβλουσούν Καππαδοκίας).

*

Η χριστιανική Aγιογραφία είναι γεμάτη από εικόνες ανύπαρκτων όντων, όπως ιπτάμενων τεράτων, δράκων που έρπουν, θαλασσίων, κυνοκέφαλων και αναρίθμητων άλλων. Το μαύρο χρώμα κυριαρχεί και τα φτερά νυκτερίδας. Τα άγρια αυτά όντα έχουν πρόσωπα ανθρώπων ή ζώων, ουρές, κέρατα και γαμψά νύχια.

Απεικονίζονται επίσης με σώμα ανθρώπου και κεφάλι κυρίως ταύρου, όρνεου, ερπετού, σαύρας, σαλαμάνδρας ή κροκόδειλου. Είναι τετράποδα ή θηριόμορφα και κατασπαράσσουν ανθρώπους, ειδικά σε εικόνες τής Αποκάλυψης.

Τέτοιες ζωγραφιές υπάρχουν στις εκκλησίες, σε μοναστήρια, σε πολλά ιερά βιβλία (π.χ. ψαλτήρια) κ.λπ..

Σε πολλές περιπτώσεις συνδέονται με αγίους, όπως τα φτερωτά λιοντάρια με τον ευαγγελιστή Μάρκο, το φτερωτό βόδι με τον ευαγγελιστή Λουκά κ.ά., ενώ με κεφάλι σκύλου εικονίζεται ο άγιος Χριστόφορος.

Η απεικόνιση του Σατανά και των δαιμόνων είναι πολύ συνηθισμένη. Απεικονίζονται μόνοι τους ή μαζί με αγίους (π.χ. με τον άγιο Αντώνιο, την αγία Μαρίνα κ.ά.) ή με τον Ιησού (πειρασμός, θεραπεία δαιμονισμένου κ.ά.) κ.λπ..

Ο αρχάγγελος Μιχαήλ σε πολλές αγιογραφίες πατάει και νικάει δαίμονα.

Οι δαίμονες, εικονίζονται συχνά κοντά σε αμαρτωλούς και αιρετικούς -ειδικά κατά τη Δευτέρα Παρουσία- να τους συνοδεύουν ή να εξέρχονται από αυτούς, ενώ άλλοι σε παραστάσεις σχετικές με την Παλαιά Διαθήκη (π.χ. Ιώβ).

Περισσότερο συνηθισμένη είναι η «Ουρανόδρομος Κλίμαξ», μια σκάλα προς τον ουρανό, στην κορυφή τής οποίας ο Γιαχβέ περιμένει τους μοναχούς, οι οποίοι ανεβαίνοντας παρενοχλούνται από τους διαβόλους και πολλοί απ΄ αυτούς πέφτουν.

Παρ΄ όλη την προπαγάνδα των ρωμιορθόδοξων θεωρητικών περί τής δήθεν απαράμιλλης βυζαντινής τέχνης δεν χρειάζεται να είναι κάποιος ειδικός τής τέχνης, για να διαπιστώσει, ότι το σύνολο των βυζαντινών αγιογραφιών, ειδικά όσον αφορά στα τέρατα, εκτός από την ανόητη θεματολογία τους, δεν έχουν καμμία καλλιτεχνική αξία.

Οι αγιογραφίες με τους δράκους, πολλές φορές φαίνονται σαν να έχουν ζωγραφιστεί από μικρά παιδιά με ζωηρή ή μάλλον νοσηρή φαντασία.

Άτεχνες εικόνες -με σκοπό να προξενήσουν τρόμο, όμως πολλές φορές βγάζουν γέλιο- φτιαγμένες κυρίως από μοναχούς κ.λπ. προβληματικά άτομα εν μέσω παρακρούσεων από τις ομφαλοσκοπήσεις, την απλυσιά, τα θυμιάματα κι ενδεχομένως κι άλλες ψυχότροπες ουσίες, την αγαμία κ.λπ. κ.λπ.

Η θεματολογία τους πάντως βασίζεται στη χριστιανική παράδοση, αλλά και στα ιερά χριστιανικά συγγράμματα, όπως στην αγία γραφή, τα συναξάρια, τα λειτουργικά κείμενα κ.λπ., τα οποία με μεγάλη συχνότητα αναφέρονται σε δράκους, δαίμονες κι άλλες τέτοιες ανοησίες.

Είναι δηλαδή η χριστιανική γραφή και παράδοση νοσηρή, η οποία κατασκευάζει τους νοσηρούς εγκεφάλους των αγιογράφων κι αυτοί με τη σειρά τους τις νοσηρές αυτές εικόνες, τις οποίες βέβαια το ρωμιοποίμνιο αντιμετωπίζει με μεγάλο θαυμασμό κι ευλάβεια για την τέχνη, αλλά κυρίως για την ιερότητά τους.

Όσο πιο πολύ προσευχηθεί, κλάψει και μετανοήσει για τις αμαρτίες του ο αγιογράφος, τόσο πιο πιστή θα είναι η εικόνα:

«Ο αγιογράφος δεν είναι απλώς ένας τεχνίτης, όπου κάμνει μίαν αναπαραστατικήν ζωγραφίαν επάνω εις κάποια θέματα θρησκευτικά, αλλά έχει πνευματικόν αξίωμα και πνευματικήν διακονίαν, την οποίαν επιτελεί εις την εκκλησίαν, ως ο ιερεύς και ο ιεροκύρηξ.

»Οι παλαιοί εκείνοι αγιογράφοι ενήστευαν δουλεύοντας... και εργαζόμενοι έψαλλαν, δια να γίνεται το έργον των με κατάνυξιν και δια να μην μετεωρίζεται ο νους των εις τα εγκόσμια.

»Όταν πρόκειται να αρχίσεις μίαν εικόνα, κατά πρώτον κάμε την προσευχή σου εις τον Κύριον, να σε φωτίση εις το έργον σου, ποιών το σημείον του σταυρού», εξηγεί ένας χριστιανός θεωρητικός, ο Φώτης Κόντογλου, αγιογράφος κι ο ίδιος.

*
Δαίμονες, πετούν χαρούμενοι πάνω από κολασμένους.

*
Φτερωτό μοσχάρι κρατάει ευαγγέλιο και κοιτά τον Εσταυρωμένο.

*
Δαίμονες βασανίζουν αμαρτωλούς σε παράσταση Εξομολόγησης. (Μικρά Ασία).

*
Μαυριδερός δύσμορφος δαίμονας τής Κόλασης.

*
Θηρίο από παράσταση τής Αποκάλυψης.

*
Δαίμονας στραγγαλίζει τον "εξ ευωνύμων ληστή" σε παράσταση τής Σταύρωσης.

*
Αιχμάλωτος δράκος, από παράσταση τής σωτηρίας τής βασιλοπούλας από τον άγιο Γεώργιο.

Διευκρινίζεται, ότι τα όντα αυτά δεν είναι φανταστικά, όπως ενίοτε επιχειρείται να παρουσιαστεί εξωραϊσμένα. Για το χριστιανισμό, όλα αυτά είναι πραγματικά:

• «Συ συνέθλασας την κεφαλήν τού δράκοντος», αναφέρει για παράδειγμα ο 73ος ψαλμός.
  
  
• Ο άγιος Γεώργιος σε όλες τις εικόνες εμφανίζεται να σκοτώνει το δράκοντα, ο οποίος, σύμφωνα με το συναξάρι και την υμνογραφία, ήταν δράκος «κανονικός», που έτρωγε κόσμο κι όχι αλληγορικός. (Διαβάστε και Ο «ΚΑΘΑΙΡΕΤΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ» ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΜΑΣ και Άγιος Γεώργιος - Ο προστάτης των απανταχού παπαρολόγων).
  
  
• Δράκοντες εμφανίζονται να σκοτώνουν κι άλλοι άγιοι, όπως ο άγιος Θεόδωρος ο Τήρων, ο άγιος Φανούριος, ο άγιος Νικήτας, ο άγιος Αντώνιος, ο προφήτης Δανιήλ κ.ά..
  
  
• Η αγία Μαρίνα έπιασε το διάβολο με μορφή φρικτού δράκου από τα κέρατα και τον κτύπησε με ένα σφυρί στο κεφάλι.
  
  
• Στην περίπτωση τού αγίου Ιωάννη τού Προδρόμου έδρασε ο αντίχειρας τού πτώματός του, τον οποίο πέταξε στο στόμα ενός ανθρωποφάγου δράκου ένας ευσεβής χριστιανός κι εκείνος (ο δράκος) ψόφησε. (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Ιερό φονικό delivery σε δράκο.)

• Αλλά και στις μέρες μας, αν πάτε στο Μεγάλο Σπήλαιο για παράδειγμα, θα σας πουν για ένα δράκο, που ζούσε στο βάθος τής σπηλιάς και τον σκότωσε θαυματουργά μια εικόνα τής Παναγίας.

Στο μοναστήρι υπάρχουν και τα σχετικά εικονίσματα με το δράκο, εαν δε ρωτήσετε τους μοναχούς, θα σας διαβεβαιώσουν, ότι τα οστά του σώζονταν μέχρι προ ετών, όταν μια πυρκαγιά τα έκαψε. Δεν τα λένε μόνον οι μοναχοί αυτά. Τα ίδια αναφέρονται στην επίσημη ιστοσελίδα τής Ιεράς Μητρόπολης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας.
*
Ο Σατανάς στην είσοδο τής Κόλασης, στο στόμα τού Λεβιάθαν από παράσταση τής Δευτέρας Παρουσίας (Μικρά Ασία).

*
Ο "όφις ο μέγας... ο καλούμενος Διάβολος και ο Σατανάς" (Καππαδοκία).

*
Δράκος ετοιμάζεται να φάει ηλικιωμένο.

*
Μαύρος δράκος με κόκκινα φτερά από παράσταση τού αγίου Γεωργίου τού δρακοκτόνου.

*
Σατανάς από παράσταση τής Σταύρωσης κρατάει τον Ιούδα.

*
Επίθεση δαιμόνων σε μοναχούς από παράσταση τής "Ουρανοδρόμου Κλίμακος".

*
Η παρθενομάρτυς αγία Μαρίνα σκοτώνει με σφυρί τον "Αιθίοπα" δαίμονα. (Ανακού, Μικρά Ασία).

*
Σημείωση:

Το άρθρο γράφτηκε με αφορμή το ημερολόγιο, που εξέδωσε το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο για το 2012, με τίτλο: «Φανταστικά κι απόκοσμα», απ΄ όπου οι περισσότερες εικόνες, των οποίων παραπάνω φαίνονται λεπτομέρειες.

Από mytf @ Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2012 7:55 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: τερατα , αγιογραφίες , τέχνη , δρακοι

. . . μα φυσικά γιατί διαφημίζει το προφυλακτικό που λάμπει στο σκοτάδι. Κατά τα άλλα οι κύριοι του pathfinder θεώρησαν προκλητικές πέντε έξι αισθησιακές φωτογραφίες από το περιοδικό playboy που παρίσταναν τον «υποτιθέμενο» Ιησού να παραβρίσκεται δίπλα σε μερικές ημίγυμνες δεσποινίδες, υποτίθεται φαντάζομαι για να βοηθήσει τις εν πολλές αμαρτίες περιπεσούσες κυρίες να μετανοήσουν και στη συνέχεια να τις χαρίσει άφεση αμαρτιών όπως φυσικά θέλουν τον «Κύριο» και οι «ιερές» γραφές των χριστιανών, να συνδιαλέγεται με τους ασώτους, να επιχειρεί να συμμαζέψει τα απολεσθέντα πρόβατα από το ποίμνιο και γι' αυτό να κάνει παρέα με Φαρισαίους, τελώνες, ακόμα και με πόρνες!

Σκανδαλιζόμενοι ούτως οι διαχειριστές της Pathfinder Support Team  μου ζήτησαν ευγενικά να αφαιρέσω την εγγραφή http://eineken.pblogs.gr/2012/01/apistefto-o-hristos-me-gymnes-despoinides.html από το Blog μου, που περιείχε τις εικόνες τις πέτρας του σκανδάλου επισημαίνοντας μου παράλληλα ευγενικά και πάλι ότι στη περίπτωση που η αφαίρεση δε πραγματοποιηθεί μέχρι αύριο, θα προχωρήσουν στη προσωρινή απενεργοποίηση του Blog μέχρι να αφαιρέσω τη συγκεκριμένη εγγραφή που πρόσβαλε φαντάζομαι τα χρηστά τους ήθη.

Ούτως και έπραξα συμμορφώμενος προς τας υποδείξεις τους διότι δεν ήθελα να δω απενεργοποιημένο το blog μου, αν και οι κύριοι διαχειριστές της Pathfinder Support Team θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι έχει και αλλού πορτοκαλιές (Portal) που κάνουν (που παρέχουν δωρεάν) πορτοκάλια (την υπηρεσία των blogs στα μέλη τους) και ότι οι εικόνες που τους σκανδάλισαν βρίσκονται ήδη σε άλλα blogs αυτών των Portal εδώ: http://bromisteraki.blogspot.com/2011/02/blog-post_19.html   , εδώ: http://toksipnitiri.blogspot.com/2011/02/blog-post_2682.html και εδώ http://jonathascool.blogspot.com/2010/07/blasfemia-jesus-posa-para-playboy.html χωρίς να σκανδαλίζουν τους διαχειριστές αυτών των Portal, και πως αν δεν αρέσει, στους διαχειριστές της Pathfinder Support Team, τότε δεν είμαι υποχρεωμένος να παρέχω κέρδη στο Portal τους, που κερδίζουν από τις διαφημίσεις τους που αναρτούν σε αυτό με βάση τον αριθμό της επισκεψιμότητάς που παρουσιάζει, δια της συμμετοχής μου στην υπηρεσία των blogs που παρέχει ο Pathfinder.  

Οι επίμαχες εικόνες άλλωστε της πέτρας του σκανδάλου δεν παρίσταναν τον «υποτιθέμενο» Ιησού να κάνει έρωτα με τις εν πολλές αμαρτίες περιπεσούσες δεσποινίδες αλλά απλά να περεβρίσκεται δίπλα τους, ενδεδυμένος με τα πλέον σεμνά άμφια μάλιστα αντίθετα με την διαφήμιση του προφυλακτικού που λάμπει στο σκοτάδι που προβάλει ο pathfinder τούτες τις μέρες ακόμα και στην κεντρική σελίδα του και η οποία παριστάνει σκίτσα ανθρώπων να ερωτοτροπούν σε τρεις διαφορετικές μάλιστα στάσεις, γονατιστά, ανάσκελα και όρθια!

Και ειλικρινά δεν καταλαβαίνω γιατί τα ημίγυμνα γυναικεία κορμιά που απλά ποζάρουν σε αισθησιακές στάσεις χωρίς να προβαίνουν στην ερωτική πράξη που θα μπορούσε να θεωρηθεί porno σκανδαλίζουν κάποιους ενώ τα σκίτσα ανθρώπων που επιδίδονται σε πορνογραφικές ερωτοτροπίες δεν τους σκανδαλίζουν? Μήπως γιατί τα μεν πρώτα ενοχλούν τα θολωμένα μυαλά κάποιων χριστιανοφασιστών της θεοκρατικής λογοκρισίας . . .

ενώ τα δεύτερα αποφέρουν σημαντικά κέρδη στους ιδιοκτήτες του portal του Pathfinder και δικαιολογούν έτσι και τους μισθούς της Pathfinder Support Team? Πολλά είπα όμως, ήρθε η ώρα να δείξω και τις «μη προκλητικές», όπως θεωρεί φαντάζομαι η πολιτική του pathfinder, εικόνες (=1.000 λέξεις η κάθε μία) που αποθανάτισα, της διαφήμισης του προφυλακτικού που λάμπει στο σκοτάδι που προβάλει ο Pathfinder τούτες τις μέρες ακόμα και στην κεντρική του σελίδα. Με την ελπίδα ότι αυτή την φορά δεν θα μου ζητήσουν να αφεραίσω ξανά την εγγραφή μου, ιδού λοιπόν:                 

Από mytf @ Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2012 9:20 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Αγαπητό μέλος του Pathfinder,

Παρακαλούμε να αφαιρέσετε την εγγραφή http://eineken.pblogs.gr/2012/01/apistefto-o-hristos-me-gymnes-despoinides.html από το Blog σας.

Στη περίπτωση που η αφαίρεση δε πραγματοποιηθεί μέχρι αύριο, θα προχωρήσουμε στη προσωρινή απενεργοποίηση του Blog μέχρι να αφαιρέσετε τη συγκεκριμένη εγγραφή.

Αν αφαιρεθεί η εγγραφή παρακαλούμε να μας ενημερώσετε ώστε να επανενεργοποιήσουμε το Blog σας.

Για οποιαδήποτε περαιτέρω διευκρίνηση, μη διστάσετε να επικοινωνήσετε ξανά μαζί μας.

Στην διάθεσή σας,

Pathfinder Support Team - http://support.pathfinder.gr

Από mytf @ Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2012 11:10 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: σκάνδαλα , ιησούς